LaughingSkull

Η παρωδία που αποκαλείται -με τη χρήση του κορυφαίου σολοικισμού- «δημοτικό συμβούλιο δια περιφοράς*», έχει παρατραβήξει.

Πολύ σοβαρά ζητήματα, ακόμα και οικονομικής φύσης, διεκπεραιώνονται με τηλεδιάσκεψη, ερήμην του κόσμου και της (νεκρής από καιρό) δημοκρατικής διαδικασίας του διαλόγου.  Η βολική για την αυθαιρεσία, διαδικασία της τηλεδιάσκεψης (ή όπως βαρβαριστί αποκαλείται «συμβούλιο δια περιφοράς*») εξευτελίζει κάθε έννοια δημοκρατίας.

Η άλλη, εξίσου αισχρή και εξευτελιστική για τη δημοκρατία, διαδικασία των κεκλεισμένων των θυρών συμβουλίων, είναι ίσως προκλητικότερη και φυσικά εξόχως αντιδημοκρατική. Αυτή είναι η διαδικασία που ακολουθείται στα τοπικά, στα κοινοτικά συμβούλια και σίγουρα η επίκληση της «έκτακτης ανάγκης» ή της πράξης νομοθετικού περιεχομένου για τη νομικίστικη κάλυψη της αντιδημοκρατικής διαδικασίας, δεν αρκούν.

Οι πρωτόγνωρες διαδικασίες που ζούμε μας έχουν αφήσει άφωνους. Γνωρίζαμε καλά και από την διαρκώς  κακή, τοπική εμπειρία, πως η δημοκρατία σε δήμους όπως αυτοί της ανατολικής Αττικής, είναι το διαρκώς ζητούμενο. Δημαρχίσκοι και παραγοντίσκοι κανονίζουν και ρυθμίζουν τα πάντα εν κρυπτώ. Αυτό συνέβαινε ακόμα και όταν τα δημοτικά συμβούλια διεξάγονταν ανοιχτά και με την παρουσία των δημοτών. Με μία δράκα προθύμων υποχείριων, η αντίθετη άποψη έσβηνε από την επιβολή των σηκωμένων φτερών των ομαδικά αντιδρώντων, χηναρίων. Μπορεί να μην άρθρωναν λόγο ή να μην είχαν γνώμη να εκφράσουν, αλλά η ισχύς των υψωμένων φτερών τους είναι πάντα ικανό αντεπιχείρημα,  για όποια αιτίαση ορθωνόταν απέναντι στις επιθυμίες του «ενός», του «αρχηγού», του δημάρχου τους.

Αν λοιπόν οι διαδικασίες χειραγωγούνταν και ελέγχονταν στο φως του ανοιχτού δημοτικού συμβουλίου, σήμερα οι «παράγοντες» έχουν ξεσαλώσει. Κανείς δεν γνωρίζει τι γίνεται. Κανείς δεν είναι παρών στις συζητήσεις.

oxi01

«Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει», George Santayana, Ισπανοαμερικανός φιλόσοφος

 

Πέντε χρόνια έχουν περάσει από το περίφημο δημοψήφισμα του Ιουλίου, την πιο ηχηρή επιβεβαίωση πως η δημοκρατία που βιώνουμε είναι απλά μια ψευδαίσθηση. Η «πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση» είναι πλέον αντιπολίτευση. Στην κυβέρνηση βρίσκεται τώρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία σαν να μην ήταν αυτοί οι υπεύθυνοι της μνημονιακής κρίσης και όχι μόνο αυτό, αλλά πηγαίνουν αυτή την ήδη κουτσή δημοκρατία μας δεκαετίες πίσω, στα χρόνια της ΕΡΕ και - γιατί όχι, αν δει κανείς το πρόσφατο νομοσχέδιο περί απαγόρευσης των συγκεντρώσεων - στα χρόνια της χούντας. Ο Βαρουφάκης, η Κωνσταντοπούλου, ο Λαφαζάνης και άλλοι ενοχλητικοί αιθεροβάμονες έχουν φύγει από το ΣΥΡΙΖΑ. Τη θέση τους έχει πάρει η ρεαλιστική πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ, ο Ραγκούσης, ο Μπίστης, η Ξενογιαννακοπούλου, η Κατσέλη, η Τζάκρη, ο Κουρουπλής. Η ζυγαριά έχει γείρει πλέον ανεπανόρθωτα. Ο Τσίπρας μιλάει για βρώμικο ΄89, πιθανόν νομίζοντας πως είναι η μετενσάρκωση του Ανδρέα Παπανδρέου. Η Περιστέρα δεν ξέρουμε αν κλαίει ακόμη. 

Θέλοντας να μεταφέρουμε το κλίμα εκείνων των ημερών και την απογοήτευση στο χώρο της Αριστεράς, μεταφέρουμε αυτούσιο ένα κείμενο όπως είχε γραφεί στο φιλικό ιστολόγιο της Μαύρης Οχιάς εκείνες τις ημέρες

 

" Η ρήξη τελικά έγινε. Όχι όμως αυτή που περίμεναν πολλοί από το ΣΥΡΙΖΑ αλλά μια ρήξη στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό. Θεωρούμε ότι έπρεπε να γίνει για να διαλυθούν από τη μία οι αυταπάτες και από την άλλη να βγει λόγος καθαρός, αληθινός. Ποιος είναι με τι, ποιος είναι με ποιον.

Από τη μία λοιπόν είναι οι ρεαλιστές που διατείνονται πως προσπάθησαν όσο μπορούσαν και δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε περισσότερο. Από την άλλη είναι οι οπαδοί της ρήξης, αυτοί που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η υπακοή σε μνημόνια είναι ένας φαύλος κύκλος που δε θα βοηθήσει σε τίποτα την πλειοψηφία του λαού και αντιθέτως θα επιφέρει μείωση του βιοτικού επιπέδου και των δικαιωμάτων του.

Meme1 

Ένα βίντεο που κυκλοφόρησε ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντίδραση στην ασφυκτική φίμωση που έχει επιβάλει το χρυσοπληρωμένο δημοσιογραφικό κατεστημένο της χώρας, έγινε αφορμή για τον περεταίρω ευτελισμό της εμπορικής δραστηριότητας –όπως έχει καταλήξει- και που παραδόξως ακόμα, αποκαλείται δημοσιογραφία. Ξεκαθαρίζουμε πως αναφερόμαστε στους ψευδεπίγραφους «δημοσιογράφους» που αντί να ελεγχουν την εξουσία, αυτοί την γλείφουν..

Πολύ εύκολα και αβίαστα, το μεγάλο κανόνι που έβαλλε εναντίον του βιντεο και των απόψεων που πρόβαλλε (με αρκετά χοντρό χιούμορ), άρχισε να προβάλλει ως στόχο του βίντεο τους  πραγματικούς δημοσιογράφους. Ανθρώπους οι οποίοι τιμούν το λειτούργημα τους. Ερευνούν διασταυρώνουν ειδήσεις, ψάχνουν, δεν αναμασούν τη φρίκη και τελικά δεν πληρώνονται, ή πληρώνονται ελάχιστα. Αυτοί οι άνθρωποι βρέθηκαν σε ένα πεδίο βολής, επειδή εκεί τους τοποθέτησαν τα αφεντικά του τύπου. Τους τοποθέτησε η μεγάλη προπαγάνδα σαν ασπίδα προστασίας των μεγαλοδημοσιογράφων.  Ασπίδα απέναντι στις ευθείες βολές περί χρηματισμού τους.

 

 

Ellinohristianiko Ethnostedon

Η Αθήνα, μια μητρόπολη του Νότου. Μία πόλη που χαρμανιάζει άνετα τις «Γερμανίδες τουρίστριες με τους Γιαπωνέζους βρυκόλακες» για τους οποίους μας τραγουδούσε ο Τζιμάκος. Μία μητρόπολη του ευρωπαϊκό νότου ή του Αφρικανικού βορρά, αν προτιμάτε. Πρωτεύουσα της μόνης αφρικανικής χώρας της Ευρώπης.

Η Αθήνα λοιπόν, με τη βάναυση καθημερινότητα των ιθαγενών της, μέσα στον καιρό της πανδημίας, έτυχε να έχει δήμαρχο τον πεφωτισμένο. Τον ταλαντούχο. Τον ανιψιό και εγγονό πρωθυπουργών, υιό πολιτικής ρυθμίστριας, που από συγκυρία δεν έγινε πρωθυπουργός. Τον αδελφό και πρωτοδευτεροτριτοξάδελφο διακεκριμένων στελεχών του ομίλου Mitsotakis SA, με ευρύ φάσμα επιχειρηματικής δραστηριότητας, από την Τουρκοκρατία ήδη και ποικίλους  μετόχους, συνδαιτημόνες, συνεργάτες. Τον εξ αγχιστείας συγγενεύοντα του ιστορικού υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ. και πασοκογενή,  Σημιτικών καταβολών.

Mitsotakeiko

Harvardsmall

Σε αντίθεση με τον ιδιωτικό, ο δημόσιος χώρος απευθύνεται και ανήκει σε όλους.

Η Hannah Arendt στο βιβλίο “Η Ανθρώπινη Κατάσταση”, μέσα από μια πολιτική και φιλοσοφική σκοπιά υποστηρίζει ότι ο δημόσιος χώρος είναι κατεξοχήν πολιτικός χώρος και συνδέεται αμφίδρομα με την έννοια της δημόσιας ελευθερίας.

 

Πριν από καιρό είχαμε γράψει το παρακάτω κείμενο. Ήταν Ιανουάριος του 2018. Παραθέτουμε το κείμενο χωρίς καμία αλλαγή

 

Jan2018

 

«Αυτή είναι η πλατεία της Ραφήνας ντυμένη στα λευκά.Όμορφες εικόνες μιας όμορφης πλατείας.

Σε αυτή την πλατεία «γεννιούνται και πεθαίνουν τα όνειρα τόσων παιδιών», όπως έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις στην «Οδό Ονείρων».

Σε αυτή την πλατεία θα δεις πολλά παιδιά να παίζουν, πολλές μητέρες να κάθονται στα παγκάκια ή στα γύρω μαγαζιά.

Σε αυτή την πλατεία θα δεις πολλούς ανθρώπους να χαίρονται τον δημόσιο χώρο.

Όμως, ο Δήμος Ραφήνας-Πικερμίου ετοιμάζεται να τα αλλάξει άρδην όλα αυτά.

Τα παιδιά θα πρέπει να φύγουν από την πλατεία γιατί οι μπάλες τους συχνά καταλήγουν πάνω στους πελάτες των γύρω μαγαζιών.