synnefa

 

Για τι να πρωτογράψει κανείς; Από παντού καταφτάνει η ασχήμια και η υποκρισία. Βλέπουμε αυτές τις μέρες τους ανθρώπους της τηλεόρασης να βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση πέφτοντας από τα σύννεφα. Αφού, επί δεκαετίες, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι αναπαρήγαγαν την κουλτούρα του σεξισμού, τώρα μένουν άφωνοι από όσα ακούγονται. Σαν να μην τα ήξεραν, σαν να μην τα είχαν ακούσει, σαν να μην τα υποπτεύονταν. Σαν να τους νοιάζει.

Τίποτα δεν τους νοιάζει στην πραγματικότητα. Μόνο η τηλεθέαση. Και είναι λυπηρό και μάταιο να χρησιμοποιούνται αυτά τα ίδια μέσα που προβάλλουν και αποθεώνουν τον σεξισμό ως ένα βήμα καταγγελίας του.

Είδαμε αυτές τις μέρες στο δελτίο ειδήσεων της κρατικής ΕΡΤ να φιλοξενούνται στελέχη της ΔΑΠ, της φοιτητικής παράταξης της Νέας Δημοκρατίας, ως τυχαίοι φοιτητές και να υπερασπίζονται το νομοσχέδιο της Κεραμέως για θέσπιση ανώτατου ορίου φοίτησης και για πανεπιστημιακή αστυνομία. Ο ένας μάλιστα από αυτούς μόλις ψηφιστεί ο σχετικός νόμος θα πρέπει να διαγραφεί την ίδια στιγμή από τα Πανεπιστήμια, όντας πλέον στο έβδομο έτος της σχολής του.

Όποιος έχει περάσει από τα ελληνικά Πανεπιστήμια, γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει ΔΑΠ. Η παράταξη που υποτίθεται πως υπερασπίζεται την αξία της αριστείας, είναι πρώτη στις διασυνδέσεις και στις αντιγραφές, είναι πρώτη στις εκδρομές στη Μύκονο και στην Αράχωβα, είναι πρώτη και στο σεξισμό. Μια ματιά στις αφίσες της είναι αρκετή για να μας δείξει πως δε χρειάζεται να ψάχνουμε σε κάποιο άλλο σύμπαν τις αιτίες του σεξισμού και του βιασμού

 

mpatsoi

 

Αυτή η κυβέρνηση νομίζει πως έχει βρει τη λύση «δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν». Πονάει χέρι, διορίζει μπάτσους. Πονάει κεφάλι, διορίζει μπάτσους. Σε αυτή την κυβέρνηση οι γιατροί και οι δάσκαλοι περισσεύουν. Αυτοί που της λείπουν είναι οι μπάτσοι. Ετοιμάζεται να διορίσει χίλιους μπάτσους στα Πανεπιστήμια, λέει. Για να προστατεύσουν ποιους και από τι ακριβώς;

Οι αποτυχημένες κοινωνίες γεννάνε αδικία και βία. Η κοινωνία μας έχει αποτύχει και η κατρακύλα της ακόμη δεν έχει πιάσει πάτο. Προς τα εκεί πηγαίνει πάντως. Προς τον πάτο ολοταχώς. Για τη διάσωσή της χρειάζονται ριζικές τομές, χρειάζεται επανεκκίνηση της κοινωνίας με άλλα προτάγματα, με άλλες αξίες, κάτι για το οποίο το σύστημα της αγοράς δεν έχει το κατάλληλο λογισμικό.

Όποιος νομίζει ότι το πρόβλημα θα λυθεί με συνεχείς προσλήψεις μπάτσων, είναι βαθιά νυχτωμένος. Αυτό που θα προκύψει θα είναι ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ αθλίων: των εξαθλιωμένων από τη μια και των μπάτσων από την άλλη. Οι μόνοι που δεν θα πληγούν από τον εμφύλιο αυτό, θα είναι μόνο όσοι ζουν στις προστατευμένες γυάλες τους και, ας το καταλάβουμε καλά, εμείς δε θα ανήκουμε σ’ αυτούς

 

 

bloomberg grafima1

 

Λίγοι μόλις μήνες έχουν περάσει από το πρώτο κύμα της πανδημίας και η «υποδειγματική» Ελλάδα της άνοιξης, σε ό,τι είχε να κάνει με τη διαχείριση της πανδημίας, μετατράπηκε πολύ γρήγορα σε παράδειγμα προς αποφυγήν. Μόνο ο τρελός του χωριού πανηγυρίζει πια, την ίδια στιγμή που ο Μωϋσής κάνει ποδήλατο ανέμελος και η υπέρκομψη σύζυγος κάνει διακοπές διαρκείας

Με βάση τα στοιχεία του Δεκεμβρίου, η Ελλάδα βρίσκεται στην 50η θέση από τα 53 κράτη που περιλαμβάνει η μελέτη του Bloomberg. H έκθεση αυτή ανανεώνεται κάθε μήνα και βαθμολογεί την πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση του ιού με τον μικρότερο δυνατό αντίκτυπο για την οικονομία και την κοινωνία. Ο δείκτης Covid Resilience, όπως έχει ονομαστεί, κατατάσσει χώρες με ΑΕΠ πάνω από 200 δισ. δολάρια με βάση 10 παράγοντες που χωρίζονται σε δύο κατηγορίες:

 

DamagePiano

Στο διάβασμα της είδησης των βανδαλισμών στο Ωδείο Athenaeum , η σκέψη σταματά να λειτουργεί. Σταματά να υπάρχει. Αρνείται να δεχτεί την «πληροφορία». Όσο ευρύχωρη και αν μπορεί να γίνει η ανθρώπινη σκέψη, όσο και αν προσπαθεί διαρκώς να διευρύνει τις βιβλιοθήκες της προκειμένου να τακτοποιήσει κάπου τις πληροφορίες που τη βομβαρδίζουν καθημερινά, τόση κτηνωδία δεν τη χωράει. Και από την πλημμύρα φρίκης που συντελείται στον νου, το λογικό παραλύει, η σκέψη αδειάζει και δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις, τίποτα να πεις, τίποτα να γράψεις.

Πέρασαν 5 μέρες από τη στιγμή που κυκλοφόρησε η είδηση των βανδαλισμών σε έναν ιδιαίτερο χώρο τέχνης. Σε έναν χώρο δημιουργίας, αφού η μουσική (κατά βάση) είναι από τις τέχνες που δεν σταματούν να αναπνέουν δίπλα μας. Από τη στιγμή της πρώτης γέννησης ενός μουσικού έργου, αυτό ξαναγεννιέται κάθε φορά, που ένας ακόμα  μουσικός, θα το ερμηνεύσει. Και η ανάσα του έργου, η ανάσα της ίδια της τέχνης βγαίνει μέσα από όργανα σαν και αυτά που κατάστρεψαν πριν 4 μέρες, άγνωστοι. Μέσα από χώρους σαν του Ωδείου Athenaeum, που σκοτείνιασαν οι ίδιοι άγνωστοι. Για εξίσου  άγνωστους λόγους -ή  ενδεχομένως γνωστούς σε  κάποιους- , πλην όμως τόσο άρρωστους, που και η ίδια η φρίκη δεν τους αντέχει.

Διαβάζουμε για την καταστροφή του σετ των μεγάλων κρουστών, που δεν μπορούσαν να μεταφέρουν, για να αποσπάσουν τα μεταλλικά στεφάνια των τυμπάνων. Τέλος –λέει το σχετικό ρεπορτάζ-  προχώρησαν στον ψεκασμό όλου του εσωτερικού του τριώροφου κτηρίου με σκόνη από τους πυροσβεστήρες. Έψαξαν –σύμφωνα με το ρεπορτάζ της επόμενης μέρας-  και άδειασαν όλες τις βιβλιοθήκες, έκλεψαν ή κατέστρεψαν κιθάρες, βιολοντσέλο κοντραμπάσο, άρπα, μεταλλόφωνα και ξυλόφωνα, 3 σετ ντραμς, πίνακες, γλυπτά και φωτιστικά, τηλεφωνικό κέντρο και υπολογιστές, σωληνώσεις ύδρευσης, θέρμανσης και καλωδιώσεις ΔΕΗ.  Ποια είναι αυτή η αρρώστια που ωθεί κάποιον να βγάλει τη μανία του πάνω σε μουσικά όργανα; Ακόμα και αν μπορεί να δικαιολογήσει κάποιος την αναγραφή συνθημάτων σε τοίχους, την εισβολή και κατάληψη άδειων κτιρίων, την κατάληψη ακόμα και κυβερνητικών κτιρίων, σε πολλές περιπτώσεις, ως πολιτική δράση, αντίδραση ή ακόμα και κοινωνική ανάγκη,  η καταστροφή ενός ωδείου είναι εντελώς ακατανόητη. Αυτό,  προκειμένου να μην προλάβουν οι διάφοροι «επαγγελματίες ανατόμοι της κοινωνίας» να στιγματίσουν την κοινωνική αντίδραση  απέναντι σε αυτούς που εξαθλιώνουν κοινωνίες, ταυτίζοντας την με την απάνθρωπη και φρικαλέα καταστροφή ενός χώρου καλλιέργειας και προαγωγής του πολιτισμού.

sales

 

Την ώρα της μεγάλης υγειονομικής κρίσης, του lockdown και των χιλιάδων κλειστών μικροεπιχειρήσεων, οι business για τους έχοντες δεν τελειώνουν. Αντιθέτως, συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό και –πιθανό – και πιο εύκολα.

Αυτήν ακριβώς την ώρα που χιλιάδες δυστυχείς πρόσφυγες συνωστίζονται σε άθλιες τριτοκοσμικές συνθήκες με την ανοχή – ή και την επιδοκιμασία - του μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, αντιμετωπιζόμενοι ως απειλούντες την ομοιογένεια της ελληνικής κοινωνίας, χιλιάδες αγορές ακινήτων πραγματοποιούνται από πολίτες χωρών εκτός Ευρωπαϊκή Ένωσης.

Την ώρα, επίσης, που η κυβέρνηση των αχρήστων ετοιμάζεται να γιορτάσει την επέτειο για τα 200 χρόνια της έναρξης του αγώνα για την ελληνική ανεξαρτησία, χοροστατούσης της μεγάλης Κυρίας Γιάννας Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη, η χώρα συνεχίζει αργά και σταθερά να πωλείται σε τιμή ευκαιρίας. Σε όποιον πληρώνει, χωρίς διακρίσεις. Οι διακρίσεις, σ' αυτό τον κόσμο της αποθέωσης του πλούτου, είναι μόνο για τους φτωχούς.

Όπως αποτυπώνεται από τα αρμόδια τμήματα Κεφαλαίου των Δημόσιων Οικονομικών Υπηρεσιών (Δ.Ο.Υ.) της πρωτεύουσας, οι αγοραπωλησίες ακινήτων εμφανίζουν αξιοσημείωτα υψηλές επιδόσεις. Και οι αγοραστές είναι κυρίως αλλοδαποί, από χώρες εκτός Ε.Ε.

Είναι ευρέως γνωστό πως εδώ και πολλά χρόνια οι Κινέζοι σαρώνουν ό,τι κινείται σε περιοχές του κέντρου της Αθήνας. Εκτός, όμως από αυτούς, και άλλοι παίκτες έχουν κάνει δυναμικά την εμφάνισή τους, κυρίως Ισραηλινοί αλλά και Άραβες, με προεξάρχοντες τους Αιγύπτιους. Τα ακίνητα που αγοράζονται είναι κάθε μορφής: Διαμερίσματα σε πολυκατοικίες, παλιές βιοτεχνίες, επαγγελματικοί χώροι

Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις των, ισραηλινών συμφερόντων, εταιριών BZPW Real Estate Development και Zoia Fund. Η πρώτη έχει αγοράσει ακίνητα αξίας 50 εκατομμυρίων ευρώ στην Αθήνα, τόσο για οικιστική όσο και για επαγγελματική χρήση. Η δεύτερη έχει αγοράσει πάνω από 35 ακίνητα στο κέντρο της Αθήνας και στον Πειραιά (Εξάρχεια, Πεδίο του Άρεως, Λυκαβηττός, Καλλιθέα), κυρίως παλιές πολυκατοικίες, τις οποίες σκοπεύει να μετατρέψει φτιάχνοντας σύγχρονα διαμερίσματα είτε για πώληση είτε για μακροχρόνια ενοικίαση.