parents and children

 

Αποτελεί ειρωνεία πως μια συντηρητική δεξιά κυβέρνηση είναι αυτή που έρχεται να νομοθετήσει κάτι που αρνήθηκε η κατ΄ όνομα τουλάχιστον πιο προοδευτική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Σταύρος Κοντονής. Ακόμη μεγαλύτερη ειρωνεία, όμως, αποτελεί πως συναντά οργανωμένες αντιδράσεις από ενώσεις που υποστηρίζουν πως μάχονται ενάντια στις διακρίσεις ανάμεσα στα φύλα. Αναφερόμαστε στο αναμενόμενο, εδώ και πολλά χρόνια, της συνεπιμέλειας των παιδιών χωρισμένων γονιών.

Σύμφωνα με τον υπουργό Δικαιοσύνης, Κώστα Τσιάρα, με το νέο νομοσχέδιο «διασφαλίζεται η από κοινού και από τους δύο γονείς γονική μέριμνα (ένας όρος ευρύτερος που περιέχει και τη συνεπιμέλεια)». Επίσης «διασφαλίζεται η τουλάχιστον κατά το ένα τρίτο του χρόνου επικοινωνία του παιδιού και με τον άλλο γονέα. Θα κυμαίνεται από τον μισό χρόνο ώς το ένα τρίτο του χρόνου με τον άλλο γονέα».

Μέχρι τώρα, στην Ελλάδα, στο 98% των περιπτώσεων το δικαστήριο αναθέτει την αποκλειστική επιμέλεια στη μητέρα, κάτι που αποδεικνύει πως το αποκλειστικό κριτήριο που λαμβάνει υπόψη του είναι το φύλο του γονέα, κάτι που με τη σειρά του σημαίνει πως πρόκειται για μια ακόμη έμφυλη διάκριση – αυτή τη φορά εις βάρος των ανδρών – που κάθε πολιτισμένη κοινωνία οφείλει να καταργήσει.

Ήδη, από το 2015, το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει εκδώσει ψήφισμα στο οποίο υποστηρίζει την κοινή ανατροφή των παιδιών και το θεσμό της εναλλασσόμενης κατοικίας, κάτι που ισχύει σε πολλές άλλες χώρες, όπως στη Γαλλία, το Βέλγιο, τη Σουηδία, τη Δανία και σε αρκετές Πολιτείες στις ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα, εδώ και αρκετά χρόνια, πολλοί πατέρες έχουν διεκδικήσει τη νομοθετική θέσπιση της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας και των δυο γονιών. Αυτό που οι πατέρες ζητούν είναι να συναποφασίζουν με τις μητέρες των παιδιών τους για όλα τα ζητήματα ανατροφής, για το πού θα μένει το παιδί τους και το πώς θα μοιράζεται ο χρόνος του ανάμεσα στα δυο σπίτια, που θα πρέπει να θεωρούνται και τα δυο «σπιτικά» του παιδιού.

 

Ενώνουμε τις φωνές μας από τις δύο πλευρές του Αιγαίου:

Στεκόμαστε με αλληλεγγύη απέναντι στις ζωές των ανθρώπων και με σεβασμό στο περιβάλλον

Στις 30 Οκτωβρίου, το Αιγαίο κλονίστηκε από ένα νέο σεισμό. Κλαίμε με τα ίδια δάκρυα για τις απώλειες κάθε ανθρώπινης ζωής και από τις δύο πλευρές.

Και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, κατεστραμμένα κτίρια κατέρρευσαν και καταπλάκωσαν απλούς ανθρώπους. Τα οικονομικά συμφέροντα της κατασκευαστικής βιομηχανίας και η αδιαφορία της κρατικής μηχανής ευθύνονται για αυτήν την καταστροφή και δεν υπάρχει τίποτα «φυσικό» σε αυτή.

Το Ελληνικό και το Τουρκικό κράτος έμεναν τόσα χρόνια αδρανή αντί να επιλέξουν την πρόληψη. Επιλέγουν να ξοδεύουν τεράστια ποσά για να πολεμήσουν μεταξύ τους αντί να δείξουν αλληλεγγύη και συνεργασία.

Συνεχίζουν να σκάβουν το έδαφος για υδρογονάνθρακες, ξεκινώντας από τη Μεσόγειο. Εάν η εξόρυξη υδρογονανθράκων προχωρήσει όπως σχεδιάζουν, μπορεί να υπάρξουν τεράστιες περιβαλλοντικές επιπτώσεις σε περίπτωση σεισμών, που είναι συνηθισμένοι στην περιοχή μας.

Οι κοινωνίες μας πρέπει να προετοιμαστούν για τους σεισμούς και όχι να τους αγνοούν.

Οι πολιτικές των εξορύξεων που προκαλούν σεισμικές δονήσεις ή πολιτικές που πολλαπλασιάζουν τις συνέπειές ενός σεισμού και αγνοούν τη φύση πρέπει να τερματιστούν.

Ο πόλεμος είναι μεταξύ ζωής και κεφαλαίου, όχι μεταξύ των λαών μας!

Σταματήστε την εξαγωγή υδρογονανθράκων τώρα!

Είμαστε και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, με τη ζωή, κι όχι με τα κέρδη!

Αλληλεγγύη και αγώνας!

 

Υπογράφοντες (ακολουθούν υπογραφές)

asoee03

 

Η χθεσινή εικόνα της διαπόμπευσης του φοβισμένου πρύτανη δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία για όσους μπορούν να βλέπουν με καθαρή ματιά και ταυτόχρονα να είναι συνεπείς με τα ελευθεριακά πιστεύω τους. Πιθανόν μάλιστα να ήταν και πιο αθώα από άλλες παρόμοιες εικόνες, που όμως δεν είχαν την «τύχη» τέτοιας δημοσιότητας.

Πριν από λίγες μόλις ημέρες πανηγυρίζαμε έξω από το Εφετείο την καταδίκη της Χρυσής Αυγής και την ίδια στιγμή ακούγαμε τις κραυγές «Φασίστες, κουφάλες, έρχονται κρεμάλες» από ανθρώπους που κατέτασσαν τους εαυτούς τους στους αντιφασίστες. Αλλά δεν είναι μόνο φασιστική αυτή η «αντιφασιστική» κραυγή τους, είναι ταυτόχρονα και ανόητη. Οι άνθρωποι αυτοί περίμεναν από τα αστικά δικαστήρια – που πολλοί από αυτούς θα πουν κάποια άλλη στιγμή πως δεν αναγνωρίζουν – τη δικαίωση και μόλις αυτή η δικαίωση ήρθε, άρχισαν να μιλάνε για κρεμάλες. Δεν ήταν λίγες μάλιστα οι αναρτήσεις «αντιφασιστών» που υπονοούσαν πως οι φασίστες της Χρυσής Αυγής θα βρουν την κατάλληλη περιποίηση από τους τρόφιμους των φυλακών, αφήνοντας σεξιστικά υποννοούμενα. Δεν έλειψαν δε ποτέ, πόσο μάλλον τώρα, οι αναφορές στην «πηγάδα» του Μελιγαλά.

Πολύς φασιστικός αντιφασισμός έχει πέσει τελευταία, δεν νομίζετε; Και αυτά δεν τα γράφει κάποιος οπαδός της θεωρίας των δύο άκρων, ούτε κάποιος που καταδικάζει τη βία «από όπου και αν προέρχεται». Τα γράφει κάποιος που βλέπει πως στον ευρύτερο αντιεξουσιαστικό χώρο υπάρχει πρόβλημα. Πάντοτε υπήρχε, όμως τώρα έχει πάρει ευρύτερες διαστάσεις. Και το πρόβλημα αυτό είναι η κουλτούρα της βίας που αναπτύσσεται πλέον ως στάση ζωής και όχι μόνο ως αντίσταση στη βία της εξουσίας.

«Αλληλεγγύη στις καταλήψεις» έγραφε η ταμπέλα που κρέμασαν από το λαιμό. Μα από ποιους ζητάτε αλληλεγγύη, κύριοι; Νομίζετε πως με την εικόνα αυτή θα εισπράξετε αλληλεγγύη; Μόνο αηδία και γύρισμα της πλάτης θα εισπράξετε. Στην πραγματικότητα, αυτή η εικόνα είναι απλά άλλο ένα λιθαράκι στην απαξίωση των καταλήψεων από εσάς τους ίδιους που ζητάτε την αλληλεγγύη σε αυτές.

Θέλετε αλληλεγγύη στις καταλήψεις, κύριοι; Δείξτε πρώτα από όλα πως την αξίζετε. Καθαρίστε πρώτα τις καταλήψεις, ανοίξτε τις καταλήψεις στον κόσμο, φτιάξτε κάτι μέσα στις καταλήψεις, παράξτε αλληλεγγύη και πολιτισμό μέσα στις καταλήψεις και η αλληλεγγύη θα έρθει αυτόματα από έξω. Κάποιες καταλήψεις που κάνουν όλα τα παραπάνω, γνωρίζουν από μόνες τους πως θα είναι πολύ δύσκολο για την κρατική καταστολή να τους επιτεθεί.

prytanis asoee 1

Ο σερίφης της ελληνικής κωμωδίας, ο αρμόδιος της «προστασίας του πολίτη»,  ο βασικός θιασώτης του ένστολου φασισμού του Χρυσοχοϊδικού και χολερικού κράτους, εξερράγη από θυμό.

-«Επικηρύσσω τους υπεύθυνους της διαπόμπευσης του πρύτανη του ΟΠΑ, με 100.000 ευρώ!»

Οργισμένα, με θεατρικό στόμφο και κατάλληλη προς κατανάλωση, από τους αδηφάγους τηλεθεατές των βραδινών δελτίων, τεκμηρίωση. Ο υπουργός της εποχής της κατίσχυσης του Κράτους επί του Ανθρώπου, πληρώνει για πληροφορίες. Όπως πλήρωναν στην Άγρια Δύση ή στην Ποταπαγόρευση, τις δύο περιόδους της νηπιακής και της παιδικής ηλικίας του σημερινού καπιταλιστικού οργανισμού, οι αμερικανικές αρχές. Ο χρόνος γυρίζει πίσω και ο τόπος μοιάζει ξένος. Και όμως…

Η απάντηση του κατισχύοντος κρατικού θεσμού απέναντι στη βία της διαπόμπευσης ενός  Μπουραντώνη*, είναι απλά περισσότερη βία. Όπως ο ίδιος ο Μπουραντώνης, ζήτησε και διαμεσολάβησε για την άσκηση βίας πάνω στα παιδιά της κατάληψης. Όπως άλλωστε καταγγέλθηκε και από το indymedia, το οποίο αποτελεί χώρο που μεταφέρει τη φωνή  των φιμωμένων:

«….μέσα από τον τότε θεσμικό του ρόλο (ΣτΣ ο Δ. Μπουραντώνης) ήταν συνυπεύθυνος στην εκκένωση της κατάληψης Βανκούβερ Απαρτμάν και του αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού ΑΣΟΕΕ. Ο Δημήτρης Μπουραντώνης εκμεταλλευόμενος τη θέση που τότε κατείχε ως αντιπρύτανης, υπήρξε μέλος εκείνου του διοικητικού προσωπικού που ασκούσε πιέσεις στις κατασταλτικές αρχές προκειμένου να πραγματοποιήσουν τις παραπάνω εκκενώσεις. Είναι ο ίδιος που εκμεταλλευόμενος την "ακαδημαϊκή αυθεντία" του φροντίζει να αφήνει παντού το νεοφιλελεύθερο στίγμα του στον δημόσιο διάλογο, μέσα από άρθρα και συγγράμματα στα οποία υπεραμύνεται της ευρωενωσιακής πολιτικής και της δολοφονικής συμμαχίας του ΝΑΤΟ. Είναι ο ίδιος που αποτελεί κομμάτι μιας συντηρητικής ακαδημαϊκής κοινότητας που οραματίζεται έναν εξευρωπαισμό των πανεπιστημίων στα πρότυπα αποστειρωμένων και επιτηρούμενων ιδρυμάτων. Είναι ο ίδιος που εμπλέκεται σε ύποπτες αναθέσεις ερευνητικών προγραμμάτων σε οργανισμούς και εταιρίες για αμισθί παροχή πνευματικής εργασίας που συνεπάγεται την εκμετάλλευση φοιτητών/τριων που ασκούν την πρακτική τους.