bloko2

Πέμπτη 17 Αυγούστου 1944 Γερμανοί ναζί και οι Έλληνες συνεργάτες τους με κουκούλες, ξεκίνησαν για μία σφαγή. Ένα μακελειό με ομαδικές εκτελέσεις, εμπρησμούς και λεηλασίες σπιτιών.

Οι ναζί έφυγαν μετά από 2 μήνες, τον Οκτώβριο του 1944. Οι υψηλόβαθμοι και κάποιοι μικρομεσαίοι αξιωματικοί τους δικάστηκαν και καταδικάστηκαν. Μερικοί τη γλίτωσαν με τη διαμεσολάβηση ενός συστήματος που τους χρειαζόταν. Σε πολλές πρώην κατεχόμενες χώρες οι συνεργάτες των ναζί δικάστηκαν και καταδικάστηκαν. Άλλοι με κανονικές και άλλοι με συνοπτικές διαδικασίες. Η μόνη χώρα που -με προσχηματικές δίκες παρωδία- όχι μόνο δεν δίκασε και δεν καταδίκασε ποτέ τους συνεργάτες των ναζί, ήταν η Ελλάδα. Ίσως γιατί τους χρειαζόταν πιο πολύ απ’ ότι τους χρειάζονταν οι κατακτητές στην Κατοχή. Άλλωστε τους χρησιμοποίησε για να φτιάξει το παρακράτος, το τόσο απαραίτητο για το επερχόμενο εθνικό κράτος.

Η τότε Κοκκινιά και η εγγύς περιοχή κουβαλούν μνήμες που στις μέρες μας, όταν φάνηκε πως ξεθώριαζαν, άρχισαν να αιμορραγούν και πάλι. Εκεί που πάτησαν οι μπότες του Γ΄ Ράιχ στις 17/8/1944, πάτησαν τα βήματα του Ρουπακιά, του Λαγού και των άλλων σύγχρονων συνεργατών και ομοϊδεατών των ναζί της Χ.Α. Στην Νίκαια ήταν που τράβηξε το μαχαίρι  ο χρυσαυγίτης Ρουπακιάς, κατ’ εντολή του επιτελείου των ναζί και πάλι, από σχεδόν 70 χρόνια.

Το μπλόκο της Κοκκινιάς είναι ένα από τα μνημεία θηριωδίας των ναζί, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί το κορυφαίο μνημείο θηριωδίας, των δωσίλογων συνεργατών τους.

 

Παρακολουθήστε το ιστορικό ντοκιμαντέρ του Διονύση  Γρηγοράτου, που περιγράφει το Μπλόκο της Κοκκινιάς, τον Αύγουστο του 1944. Μέσα από μαρτυρίες επιζώντων και συγγενών των θυμάτων, φωτογραφίες κ πλάνα, ζωντανεύει η ατμό- σφαιρα της κατεχόμενης Αθήνας και των ημερών πριν και μετά το Μπλόκο, ενώ περιγράφεται παραστατικά και άμεσα η τραγική εκείνη ημέρα.


Αφηγήσεις και προσωπικές παρουσίες από τους αυτόπτες μάρτυρες και πρωταγωνιστές στα γε- γονότα:
Δημήτρη Διαμαντίδη, Πέτρο Κάπη, Αλεξάνδρα Κάπη, Μήτσο Καραπιπέρη, Αρετή Κρεμμύδα, Κώ- στα Κρεμμύδα, Σωτήρη Κύβελο, Αντώνη Κωνσταντίνου, Δημήτρη Λιάτσο, Τασία Μεταξά, Μιχάλη Νικολινάκο, Θόδωρο Ξηροτάγαρο, Γιάννη Παπαδόπουλο, Λευτέρη Παπάναγλου, Χρυσόστομο Πανάρα, Αλέκο Σαριδάκη, Δημήτρη Χάρο, Στρατή Τζαβούρη, Μαρία Χατζηαγγέλογλου, Μάριο Χατζηθεοδοσίου

kipros30a

 

15 Ιουλίου του 1974. Η χούντα της Αθήνας οργανώνει πραξικόπημα εναντίον του τότε προέδρου της Κύπρου, αρχιεπίσκοπου Μακαρίου. Έλληνες της ΕΛΔΥΚ και Ελληνοκύπριοι της Εθνικής Φρουράς της Κύπρου επιτίθενται με όπλα στο προεδρικό Μέγαρο της Κύπρου. Λυσσαλέες μάχες διεξάγονται μπροστά από το Μέγαρο, όπου σκοτώνονται δεκάδες άντρες και από τις δύο μεριές. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για 90 νεκρούς και 250 τραυματίες, Ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος κατορθώνει να σωθεί και να διαφύγει με στρατιωτικό αεροπλάνο των Βρετανών και μέσω Μάλτας και Λονδίνου, μεταβαίνει στη Νέα Υόρκη, όπου από το βήμα του ΟΗΕ καταγγέλλει το χουντικό πραξικόπημα, κάνοντας λόγο για ελληνική εισβολή στο νησί

Γιατί η πρώτη εισβολή στο μαρτυρικό νησί δεν ήταν αυτή των Τούρκων, αλλά των Ελλήνων χουντικών «αδελφών». Οι Τούρκοι, απλά, βρήκαν την ευκαιρία που περίμεναν και μετά από πέντε ημέρες, στις 20 Ιουλίου του 1974, έκαναν τη δική τους απόβαση στο νησί, βρίσκοντας επί της ουσίας την άμυνα του νησιού απροετοίμαστη και διαλυμένη. Ας παρακολουθήσουμε, όμως, τα γεγονότα πιο αναλυτικά, όπως μας τα μεταφέρει η mavrioxia.blogspot.com σε ένα εκτενέστατο αφιέρωμά της στο Κυπριακό δράμα, απο το οποίο εμείς απομονώσαμε το τμήμα που αφορά στο χουντικό πραξικόπημα

 

Ο Μακάριος γίνεται στόχος της χούντας και των εθνικιστών

Το Φεβρουάριο του 1968 γίνονται στην Κύπρο εκλογές και ο Μακάριος εκλέγεται με το θριαμβευτικό ποσοστό του 95%. Σιγά-σιγά, αρχίζει να ωριμάζει η ιδέα ενός διακοινοτικού διαλόγου. Έτσι, τον Ιούνιο του  1968, αρχίζουν διακοινοτικές συνομιλίες, που στοχεύουν στη δημιουργία ενός ειρηνικού πλαισίου συμβίωσης των δύο κοινοτήτων. Από την ελληνοκυπριακή πλευρά εγκαταλείπεται ο στόχος της Ένωσης και υιοθετείται η γραμμή της Ανεξαρτησίας. Ξεκινά η ομαλοποίηση των σχέσεων των δύο πλευρών. Οι Τουρκοκύπριοι βγαίνουν από τους θύλακες και αρχίζει πάλι η συνεργασία με τους Ελληνοκύπριους.

 

 

strat

του Νίκου Κάρλου

 

Ο μπάρμπα Γιάννης ο Κάρλος ήταν ο μόνος από τα αδέρφια του παππού μου που δεν θυμάμαι το πρόσωπο του. Ο λόγος; Απόφευγα να τον κοιτάξω. Λίγο με φόβιζε, λίγο με στεναχωρούσε. Πιο πολύ με άγχωνε που είχαμε το ίδιο ύψος. Ο μπάρμπας και εγώ που ήμουν πέντε έξι χρονών

Τότε που, πιασμένοι χέρι χέρι με τη γιαγιά, κάναμε τα μαγικά ταξίδια στην Κολοκυνθού και στο Περιστέρι, τότε που γνώριζα θείους, θείες και ξαδέρφια, όλους Καρλαίους, κάποτε φτάναμε και στην Καλλιθέα. Στον μπάρμπα Γιάννη και την θεια Φεβρωνία.
 
Εκείνη από την Πόλη. Ορφανή, έφτασε στην Ελλάδα μαζί με τους πολλούς μετά την καταστροφή. Εκείνος μισός. Χωρίς πόδια. Ένα κορμί καρφωμένο σε μια τάβλα με ρουλεμάν. Να κινείται γύρω γύρω σπρώχνοντας με τα χέρια. Ανάπηρος πολέμου. Κρυοπαγήματα.
 
Τον θυμήθηκα σήμερα όπως χάζευα στο διαδίκτυο. Σαν σήμερα το 1919 ο ελληνικός στρατός αποβιβάστηκε στην Κριμαία. Στην Κριμαία είχε αφήσει ο μπάρμπα Γιάννης τα πόδια του. Είχε πάει να πολεμήσει τους Μπολσεβίκους!
 
Όχι από ιδεολογία. Αλλά επειδή οι νικητές του πρώτου Μεγάλου πολέμου, με μπροστάρηδες τους Γάλλους, αποφάσισαν να στηρίξουν τον Ντένικιν και την αντεπανάσταση, μιας και οι Κόκκινοι δεν αναγνώριζαν τα δάνεια της Δύσης στην Τσαρική Ρωσία.
 

Kavrakos frame

Αθήνα, 27 Απριλίου 1941, Ο Υποστράτηγος Χρ. Καβράκος παραδίδει την Αθήνα στον εκπρόσωπο των γερμανικών αρχών Κατοχής στο καφενείο Λουξ επί της οδού της Κηφισίας  4

(επιχρωματισμένη από τον Χρ. Καπλάνη, φωτογραφία - Past in color)

 Στον δημόσιο λόγο, στις ιδιαίτερες συζητήσεις απλών πολιτών, αλλά και μεταξύ ειδημόνων, χρόνια τώρα, γίνεται συζήτηση για την ανιστόρητη και απαράδεκτη ονοματοθεσία –άγνωστο πως επιβλήθηκε- που απέδωσε το όνομα του αποκαλούμενου «Στρατηγού» Καβράκου, σε οδό υψηλής κυκλοφορίας και είσοδο της Διώνης, στο  Πικέρμι. Η ίδια απαράδεκτη ονοματοθεσία ισχύει και για τα Τρίκαλα, όπου μάλιστα η οδός που φέρει το όνομα του δωσίλογου αξιωματικού, είναι κεντρική και κάθετη στον κύριο πεζόδρομο της Ασκληπιού.

Odos Kavrakou Pikermi

Η οδός Καβράκου στο Πικέρμι (είσοδος στον οικισμό Διώνης) πηγή Googie maps

keplerkof1

 

Της Κατερίνας Κοφφινά  -  Αναδημοσίευση από Pancreta.gr

katerkoff

 Ο Γιοχάνες Κέπλερ γεννήθηκε το 1571 στη Βάιλ της Βυρτεβέργης, όχι μακριά από τη Στουτγάρδη. Η οικογένειά του είχε ξεπέσει, ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός και αργότερα έγινε ταβερνιάρης. Στα παιδικά του χρόνια δούλευε στην ταβέρνα του πατέρα του.

Η φτώχεια και οι δυσκολίες χαρακτήρισαν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μεγάλου αυτού μαθηματικού και αστρονόμου. Ο Αϊνστάιν είχε πει : Το έργο του Κέπλερ δείχνει ότι η γνώση δεν μπορεί να προέλθει μόνο από την εμπειρία, αλλά είναι μάλλον η επαλήθευση μαθηματικών διαισθήσεων, μέσω δεδομένων που έχουν συγκεντρωθεί πειραματικά.

keplerkof2

Το 1598 δέχτηκε την πρόσκληση συνεργασίας από την Πράγα του διάσημου Δανού αστρονόμου Μπράχε. Τρία χρόνια αργότερα όταν πέθανε ο Μπράχε έγινε επίσημος αστρονόμος στην αυλή του αυτοκράτορα Ροδόλφου Β’.     

Η Ευρώπη κατά τον 16ο και 17ο αιώνα, γνώρισε μια σειρά από δίκες και διώξεις για μαγεία. Πάνω από 70.000 άνθρωποι κατηγορήθηκαν για μαγεία, σχεδόν 50.000 από αυτούς, κυρίως γυναίκες, εκτελέστηκαν, συχνά μετά από ομολογίες που αναγκάστηκαν να κάνουν μετά από βασανιστήρια. Μεταξύ 1560 και 1700 εκτελέστηκαν 25.000 εντός των ορίων της σημερινής Γερμανίας, το 75% ήταν γυναίκες.

svastika

 

Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές - Διονύσιος Σολωμός.

 

Τις τελευταίες ημέρες κάνει ξανά μετά από χρόνια, τον γύρο του διαδικτύου, καβάλα στο Facebook αλλά και αλλού (το βρήκαμε σε ένα site ονόματι «Λόγος της Πέλλας» και ένα άλλο (agiameteora-friends.net) που δεν λειτουργεί αλλά ο» Λόγος της Πέλλας» το αναφέρει ως … πηγή), το  νεκραναστημένο φάντασμα του ανύπαρκτου εύζωνα Κουκίδη, ο οποίος -σύμφωνα με τον μεταπολεμικό μύθο- αυτοκτόνησε πέφτοντας από τον βράχο, τυλιγμένος στην σημαία.

Ο εύζωνας φρουρός της Ακρόπολης, ο Κωνσταντίνος Κουκίδης, δεν άντεξε την ντροπή της παράδοσης του Ιερού Βράχου στο Γερμανό αξιωματικό και, αντί να υποστείλει την ελληνική σημαία για να την παραδώσει όπως τον είχε διατάξει ο διοικητής της γερμανικής φρουράς, την υποστέλλει τραγουδώντας μόνος μπροστά τους Γερμανούς τον εθνικό ύμνο, τυλίγει με αυτή το σώμα του και αυτοκτονεί πέφτοντας στο κενό.

Αυτό θέλει ο μύθος να έγινε. Και πρόκειται για μύθο, όπως αποδεικνύεται τόσο από τα δύο παλιά άρθρα της ομάδας του Ιού της Ελευθεροτυπίας, όσο και από το γεγονός πως όσο και αν ανατρέξει κανείς, αναζητώντας πηγές για το γεγονός, δεν βρίσκει απολύτως τίποτα, τουλάχιστον πριν το 1980. Καμιά άλλη πρωτογενής πηγή, ελληνική ή ξένη, δεν αναφέρει τίποτε για το επεισόδιο του ηρωικού αυτόχειρα ευζώνου. Ασφαλώς η φήμη εξακολουθεί την υπόγεια, προφορική διαδρομή της.

Από τις πηγές αμέσως μετά την απελευθέρωση, ο μόνος που αναφέρει κάτι για τον Κουκίδη είναι ο Μενέλαος Λουντέμης, σε ένα του διήγημα, γραμμένο  τον Οκτώβριο του 1944 ("Τα άλογα του Κουπύλ", από τη συλλογή "Αυτοί που φέρανε την καταχνιά...", Δωρικός 1975). Αλλά και στον δεύτερο τόμο του επίσημου μαρτυρολογίου που εξέδωσε στα 1994 η ΚΑΙ του ΚΚΕ με τίτλο "Έπεσαν για τη ζωή", η αναφορά στον Κώστα Κουκίδη είναι ρητή: Τη στιγμή που άλλοι έδιναν γη και ύδωρ στους χιτλερικούς, ο "Έλληνας στρατιώτης", πιστός στα πατριωτικά ιδανικά, προτίμησε να αυτοκτονήσει "τυλιγμένος με τη γαλανόλευκη, πέφτοντας από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης, παρά ν' ανεβάσει στον ιστό τη σβάστικα".

Όλες οι άλλες αναφορές είναι πολύ μεταγενέστερες, μετά το 1980.

Συνοπτικά η αλήθεια

Carlos Botelho O Tejo 1967 740x357

 

17 Οκτωβρίου 2020, αναδημοσίευση από www.aftoleksi.gr

Δημήτρης Μουστάκης

 

Η ελληνική Πόλις και η Δημοκρατία

Μέσα στην ιστορία έχουν υπάρξει κατά καιρούς διάφορες μορφές άμεσου λαϊκού ελέγχου της κοινωνίας από τα μέλη της. Τους θεσμούς αυτούς θα μπορούσαμε να τους αποκαλέσουμε προγονικούς δημοκρατικούς. Ως βάση τους είχαν πάντα την κοινότητα.

Ειδικά όσον αφορά τον δυτικό κόσμο, στην αρχαία Ελλάδα οι θεσμοί αυτοί είχαν μια εξέλιξη που οδήγησε σταδιακά από τον 8ο έως τον 5ο αιώνα στη δημιουργία της Δημοκρατίας. Δημοκρατικά καθεστώτα είχαν πολλές ελληνικές πόλεις, το πλέον γνωστό και προωθημένο ήταν αυτό της αρχαίας Αθήνας. Μέσα από τις μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα αρχικά (594-3) και του Κλεισθένη (508-7) αργότερα, οι Αθηναίοι ολοκλήρωσαν τους θεσμούς της δημοκρατίας την εποχή του Περικλή (461-429) όπου η συμμετοχή των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας έφθασε στην ακμή της. Η «Πόλις», κατ’ ουσία το σώμα των πολιτών, ήταν αυτόνομη (έθετε η ίδια τους νόμους της), αυτόδικος (οι ίδιοι οι πολίτες συμμετείχαν στα δικαστήρια) και αυτοτελής (η Εκκλησία του Δήμου έπαιρνε όλες τις σημαντικές αποφάσεις). Συμπερασματικά, όλες οι εξουσίες πήγαζαν από τον λαό και οι αρχές ήταν προσιτές για τον κάθε πολίτη.

Η έννοια της πολιτικής «αντιπροσώπευσης» ήταν αδιανόητη για τους Αθηναίους. Πίστευαν στην άμεση και όχι στη διά αντιπροσώπων άσκηση της εξουσίας. Η ήττα της αθηναϊκής δημοκρατίας οφείλεται σε δύο βασικούς λόγους, πρώτον επειδή παρέμεινε περιορισμένη μόνο στους ενήλικες άνδρες που είχαν την πολιτική ιδιότητα, αποκλείοντας τις γυναίκες, τους δούλους και τους μετανάστες, και δεύτερον διότι ποτέ δεν συμπληρώθηκε από μια αντίστοιχη οικονομική δημοκρατία.

 

Υποκατηγορίες