Εκτύπωση
Κατηγορία: Ραφήνα-Πικέρμι

Pic

Είναι μία αναδημοσίευση φίλου από το Facebook όπου αναρτά ένα απόσπασμα της εφημερίδας «ΕΜΠΡΟΣ». Ένα δημοσίευμα ηλικίας 100 ετών, όταν δεν είχαν γεννηθεί ακόμα οι  εγκληματίες που βεβήλωσαν με την παρουσία και τις πράξεις τους την Αττική. Τον τόπο με τις σάρκες του οποίου και το μέλλον του τόπου,  τρέφονται ακόμα.

 

 

«Εις την κοίτην του χειμάρρου Βαλανάρη, που κατεβαίνει από την ανατολικήν Πεντέλην και ρέει προς τη Ραφήνα, βλαστώνουν τα μεγάλα πλατάνια. (…) Νεοτέρας ανασκαφάς κάμνουν οι από καιρόν εις καιρόν επισκεπτόμενοι την πλατανοχαρή ρεματιάν, υποκομίζοντες ακόμη απολιθωμένα δόντια μεγαθήριων. Ημείς ηυτυχήσαμεν να βρούμε κατά την τελευταίαν επίσκεψίν μας ένα δακτυλάκι τις οίδε τινος γίγαντος του ζωικού βασιλείου. (…) Μιαν παράξενην εντύπωσιν όμως εδοκίμασα, καθώς εκύτταζα με προσοχήν το παλαιοντολογικόν εύρημα. Ο ήλιος, που το εφώτιζε, ήτο τόσο καινούριος και τα σπαρμένα χωράφια με κριθήν είχαν τόσην φρεσκάδα, τα πλατάνια εφαίνοντο σαν να είχαν βαφή ανοικτοπράσινα τώρα μόλις και δεν επρόφθασαν να στεγνώσουν, ενώ ένα κοτσύφι εις τους θάμνους απωτέρω εσφύριζε με δροσερούς τόνους, οι οποίοι ενόμιζες, πως πρώτη φορά ηκούσθηκαν εις τον μαλακόν αέρα. (…) Εν τω μεταξύ έβλεπα το χαριτωμένον εκείνο τοπίον και εσκεπτόμην. Αυτή, λοιπόν, η λεπτή αττική φύσις εποίησε εδώ τοιαύτας μορφολογικάς τερατωδίας; Το δεινοθήριον του οποίου μέλη ευρίσκονται εις το μουσείον μας; Το ελλαδοθήριο, τον πεντελικόν μεσοπίθηκον, τον ερυμάνθιον χοίρον, τον ιππαρίωνα, τον ρινόκερω, την καμηλοπάρδαλιν, το αμυλοθήριον, αντιλόπας, δυο είδη μασταδόντων, όλα αυτά τα εκπληκτικά μεγαθήρια, ενώ σήμερα, εις τα βουνά της Πεντέλης ζουν αθώα πρόβατα και ολίγον τι, ατίθασα γίδια, το πολύ δε και ένας λύκος, διά να τρώγη, χάριν του περί οικονομίας νόμου της φύσεως, μερικά αρνάκια, όταν οι Αθηναίοι δεν δύνανται να τα τρώγουν προς 14 δρ. την οκάν; Υπήρχε ποτέ αγρία ζούγκλα εις την λεπτήν αυτήν αττικήν γην και εζούσαν εις αυτήν ζώα προ των οποίων η πύλη του Αδριανού θα εφαίνετο άθυρμα;

Και προς τι όλαι αυταί αι εναλλαγαί της ζωής, οι τύποι της, αι ιδιόρρυθμοι πλαστικότητές της, αι ανωμαλίαι της, η ασταμάτητη μορφολογική πλαστικότης της; (…) Παράξενον μέρος. Όλαι σχεδόν αι εποχαί έχουν αφήσει εκεί τα ίχνη των από το δεινοθήριον έως τους σημερινούς ρετσιναρέους του δάσους».

«Πεζοπόρος», εφημ. “Εμπρός”, 2/4/1921