Kerameos

 Όλοι για τη φωτογραφία. Υπουργοί, δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι έχουν τη φωτογραφία ως μόνο στόχο. Η ασφάλεια των παιδιών περνά σε δεύτερη μοίρα

 

Πρόσφατα, σε μία συνάντηση μας με παιδιά του Λυκείου της Ραφήνας, το περασμένο Σάββατο, 22 Μαΐου 2021, γίναμε κοινωνοί ενός τρομακτικού περιστατικού, που έλαβε χώρα στο κτήριο του σχολείου. Όπως μας περιέγραψαν τα ίδια τα παιδιά, την προηγούμενη μέρα (21/5), εκπαιδευτικός η οποία προσπάθησε να μαζέψει αντικείμενο το οποίο είχαν τοποθετήσει μαθητές στην πάνω επιφάνεια αναρτημένης  ψευδοροφής, βρέθηκε στο κενό και έπεσε στον από κάτω όροφο.

Ένα ατύχημα σαν κι αυτό δεν είναι κάτι αμελητέο, κάτι ασήμαντο. Πέρα από την επικαιρότητα που γεννά σε μία μικρή πόλη, θέτει από μόνο του θέματα ασφάλειας, δεοντολογίας και λειτουργίας της εκπαίδευσης. Θέτει ισχυρούς προβληματισμούς για το πως αντιμετωπίζει τη σχολική κοινότητα η κάθε εξουσία και τονίζει την πλήρη αδιαφορία αυτών που είναι επιφορτισμένοι με την ευθύνη της καλής κατάστασης των εκπαιδευτηρίων. Θέτει και ένα θέμα λειτουργίας της δημοκρατίας σε μία πόλη, όταν τα λαλίστατα για άλλα, μικρότερα και ασήμαντα θέματα, τοπικά ΜΜΕ, δεν αναφέρουν καν ένα τέτοιο περιστατικό.  Ένα τρομερό περιστατικό, που αν δεν το διέδιδαν οι μαθητές και οι μαθήτριες που το έζησαν ως αυτόπτες μάρτυρες, να μην είχε καν καταγραφεί, παρά ως φήμη ή ως θολή και αμφισβητούμενη, σχολική ιστοριούλα.

Μερικές αλήθειες

Σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής (AAP), το υγιεινό σχολικό περιβάλλον  είναι  «εκείνο που προστατεύει τον σχολικό πληθυσμό από τραυματισμό ή ασθένεια και προωθεί δράσεις πρόληψης και συμπεριφορές ενάντια σε γνωστούς παράγοντες κινδύνου, που μπορεί να οδηγήσουν σε μελλοντική νόσο ή αναπηρία».

Στην Ελλάδα, χώρα της Ε.Ε. και του λεγόμενου «Δυτικού Κόσμου» πέρα από τους σχετικά εφαρμοζόμενους κανονισμούς για την Ασφάλεια και Υγιεινή κτιρίων, οι αριθμοί (ετήσιος απολογισμός) μας λένε πως τα σχολεία μας, με 700 παιδιά να χάνουν τη ζωή τους και 3.000 μένουν με μόνιμες αναπηρίες (1) είναι ακατάλληλα για τους ίδιους τους μαθητές.

 

ΕΞΩΦ. ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ

Το μάθημα της Κοινωνιολογίας Γ’ Λυκείου διανύει ασθμαίνον τις τελευταίες του μέρες στις ελληνικές σχολικές αίθουσες πριν την κατάργησή του. Η ζωή του ήταν σύντομη, μόλις 2 χρόνια, δηλ. το σχολικό έτος 2019-2020 και 2020-2021. Σύντομη αλλά γόνιμη, αν υποθέσουμε πως καμία σπορά ιδεών δεν πάει χαμένη, ειδικά σε ένα διψασμένο και άγονο έδαφος, όπως αυτό της νεοελληνικής σχολικής παιδείας. Η σοδειά δεν είναι εμφανής, στις ανθρωπιστικές επιστήμες βλέπετε, τα αποτελέσματα δεν είναι ακριβώς μετρήσιμα, όπως ίσως στις θετικές. Δεν είναι δηλαδή εφικτό να αξιολογηθεί ένας έφηβος ως προς την εσωτερική καλλιέργεια που του προσφέρουν τα μαθήματα των σχετικών κλάδων. Ασφαλώς μπορεί να αξιολογηθεί ως προς το γνωσιολογικό αντικείμενο. Το μέγα όμως παιδευτικό στοίχημα δεν είναι οι γνώσεις, αλλά αυτό που μένει μετά. Το απόσταγμα. Από αυτό το απόσταγμα θα κριθεί η ποιότητα του ανθρώπου που κατατρίφτηκε με αυτές. Και η ποιότητα δεν είναι μετρήσιμη (σ’ αυτόν τον εξελισσόμενο κόσμο απανθρωποποίησης των εννοιών, όπου οι τεχνοκράτες της εκπαίδευσης θα ήθελαν τα πάντα να είναι μετρήσιμα με αριθμητικούς δείκτες και αλγόριθμους)

Έπρεπε να καταργηθούν τα Λατινικά από την προηγούμενη κυβέρνηση και να αντικατασταθούν (ως μάθημα πανελληνίων) από την Κοινωνιολογία; Κατά τη γνώμη μου, όχι. Έπρεπε να δοθεί στο μαθητή δυνατότητα να επιλέξει. Υπάρχουν μαθητές που ενδεχομένως θα χρειαστούν τα Λατινικά, αν προσανατολιστούν σε σπουδές π.χ. φιλολογικές, ώστε να έχουν πρόσβαση στις πηγές, όπως άλλωστε συμβαίνει και με τα αρχαία ελληνικά.

Το ότι δεν έπρεπε να καταργηθούν, ιδίως με τον τρόπο που καταργήθηκαν, τα Λατινικά, δε σημαίνει αυτόματα ότι θάπρεπε σήμερα να καταργηθεί η Κοινωνιολογία, ως μάθημα πανελληνίων. Ένα λάθος δεν διορθώνεται με ένα αντίθετης φοράς λάθος, πλην επί πλην δε μας κάνει συν, στην περίπτωσή μας.

Όποιος είχε την ευκαιρία να ξεφυλλίσει το σχολικό βιβλίο της Κοινωνιολογίας Γ’ Λυκείου θα εκπλησσόταν πιστεύω, από την ποικιλία των θεμάτων στα περιεχόμενα του βιβλίου. Κανένα άλλο μάθημα στο Γυμνάσιο ή στο Λύκειο δεν διευρύνει σε τέτοιο βαθμό τους πνευματικούς ορίζοντες των παιδιών, κανένα άλλο μάθημα δεν προσγειώνει τα παιδιά στην σύγχρονη πολύπλοκη και εν πολλοίς ζοφερή πραγματικότητα. Παραθέτω κάποια θέματα από τον πίνακα περιεχομένων:

 mat734

 

Ζούμε μέρες περίεργες. Και σ’ αυτούς ακριβώς τους παράξενους καιρούς, έμελλε να βρίσκονται στο τιμόνι της χώρας ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Μάκης Βορίδης, η Νίκη Κεραμέως. Δεν το λες και ευλογία αυτό το πράγμα, μάλλον σαν εκπλήρωση κάποιας κατάρας μοιάζει. Οι πολίτες μένουν στο σπίτι, αυτοί νομοθετούν και οι μπάτσοι χτυπούν αλύπητα. Τώρα, ετοιμάζονται να φέρουν την αστυνομία μέσα στα Πανεπιστήμια. Λεφτά για γιατρούς και δασκάλους δεν έχουν, φαίνεται όμως πως για μπάτσους τους περισσεύουν. Ο κάθε άνθρωπος, λένε πως είναι οι επιλογές του. Όμως εδώ δεν πρόκειται για μία απλή επιλογή, αλλά για σύγκρουση δύο κόσμων

Με αφορμή το νομοσχέδιο για την είσοδο της αστυνομίας στα Πανεπιστήμια, οι άνθρωποι της Τέχνης και του Πολιτισμού συνεργάστηκαν για τη δημιουργία ενός βίντεο με τίτλο «Το Αμφιθέατρο του Παραλόγου». “Αυτές τις δύσκολες ώρες για τα ελληνικά πανεπιστήμια, ο κόσμος του πολιτισμού, παρότι στενάζει κι’ αυτός από τις δραματικές επιπτώσεις της πανδημίας και των κυβερνητικών επιλογών, ήρθε να σταθεί δίπλα μας, δίπλα στους πανεπιστημιακούς δασκάλους, στο διοικητικό προσωπικό των ΑΕΙ, στους φοιτητές και τις φοιτήτριες» αναφέρει σε κείμενο που συνοδεύει το σχετικό βίντεο η πρωτοβουλία «Όχι Αστυνομία στα Πανεπιστήμια».

“ Κινηματογραφιστές, ηθοποιοί και καλλιτέχνες του ήχου και της εικόνας συνεργάστηκαν για τη δημιουργία ενός βίντεο που αναδεικνύει το Πανεπιστήμιο ως αυτό που είναι και όχι αυτό που δείχνουν η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ: Χώρος έρευνας, διδασκαλίας, διαλόγου, επαγγελματικής ευσυνειδησίας και συνομιλίας με την κοινωνία, χώρος που εμπνέει ανθρώπους με τη φλόγα της ελευθερίας, της  δημιουργίας και της προσφοράς ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες. 

Το Αμφιθέατρο του Παραλόγου παραμονεύει, ας μην το αφήσουμε να κυριαρχήσει! “

 

dap08

 

Το νομοσχέδιο για την παιδεία ψηφίστηκε και, από δω και στο εξής, θα υπάρχει δημοκρατία στις πανεπιστημιακές σχολές , όπως δήλωσε ο ανέμελος πρωθυπουργός της κοιμώμενης χώρας του νοτιοανατολικού άκρου της Ευρώπης.

Από δω και στο εξής, όποιος δεν συγκεντρώνει πολλά μόρια στις Πανελλήνιες εξετάσεις, θα μπορεί να δίνει πολλά χιλιάρικα σε ιδιωτικά κολλέγια και το πτυχίο που θα παίρνει από αυτά θα είναι ισότιμο με των υπολοίπων. Τι σημασία έχει αν το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο είναι μέσα στα διακόσια καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου ενώ το κολλέγιο της κάτω μεριάς της πλατείας Βάθης, για παράδειγμα, είναι στα καλύτερα διακόσιες χιλιάδες του κόσμου; Η κυβέρνηση των αρίστων θεωρεί πως δεν υπάρχει πρόβλημα.

Όπως δεν υπάρχει και με τη διαχείριση της κρίσης της πανδημίας. Όπως δεν υπάρχει πρόβλημα και με τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, τη φοιτητική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας, η οποία θα μπορεί πιο άνετα τώρα να διοργανώνει τα πάρτυ της στα κάθε λογής σκυλάδικα και να βγάζει τις αφίσες της, κόντρα στη συντήρηση και τη στενομυαλιά των αριστερών.

Από δω και στο εξής, όποιος κάθεται καλά, θα πηγαίνει στα πάρτυ της ΔΑΠ. Κι όποιος δεν κάθεται καλά, θα τρώει ξύλο από τα ΜΑΤ

 dap09

 

 

 

 

keramevs

 

Η Δεξιά δεν περιέχει ιδεολογία. Η Δεξιά δεν γνωρίζει από ιδανικά, δεν γνωρίζει από αξίες. Η Δεξιά είναι απλά η εφαρμογή του νόμου της ζούγκλας στην ανθρώπινη κοινωνία. Είναι φυσικό να μην μπορεί να αντιπαρατεθεί στις ιδέες με ιδέες. Αντί αυτών χρησιμοποιεί συνθήματα και μυθεύματα ταΐζοντας τα παπαγαλάκια των Μέσων Εξημέρωσης προκειμένου να τα επαναλαμβάνουν μέχρις ότου ο λοβοτομημένος τηλεθεατής πειστεί για την ορθότητά τους

Δεκαετίες τώρα ακούμε για τους «αιώνιους φοιτητές», για το «άβατο των Εξαρχείων», για τη «γενιά της Μεταπολίτευσης», για το «απαράδεκτο καθεστώς του Πανεπιστημιακού Ασύλου». Με μύθους πορεύεται η Δεξιά, με παραμύθια ταΐζει το λούμπεν ακροατήριό της

Για τον πρώτο από τους μύθους αυτούς θα μιλήσουμε σε αυτήν την ανάρτηση. Αφορμή πήραμε από το άρθρο του Info-war  που προέρχεται από το βιβλίο «Σύγχρονοι Ελληνικοί Μύθοι» του Περικλή Γκόγκα. Ένας από τους μύθους που πραγματεύεται το βιβλίο αυτό είναι και ο μύθος των αιώνιων φοιτητών, τους οποίους η Νίκη Κεραμέως, υπουργός Παιδείας, εμφανίζεται πως θέλει να εξαφανίσει από τη Δημόσια Εκπαίδευση. Από τη Δημόσια Εκπαίδευση που η κυρία αυτή δε γνώρισε ποτέ. Στο Κολλέγιο Αθηνών ήταν μαθήτρια, στο Harvard ήταν φοιτήτρια, στο Παρίσι ήταν μεταπτυχιακή φοιτήτρια. Τη Δημόσια Εκπαίδευση ούτε τη γνώρισε, ούτε την εκτίμησε, ούτε την αγάπησε, ούτε νοιάζεται γι' αυτήν. Την αντιλαμβάνεται μόνο ως ένα δημοσιονομικό έξοδο που πρέπει να το περικόψει όσο μπορεί.

Ας πάμε όμως να διαβάσουμε το άρθρο και ας αφήσουμε προς το παρόν αυτήν την αντιπαθή, την γερασμένη πριν από την ώρα της, στεγνή κυρία