moria16

 

Λιγοστή είναι πια η ντροπή σ 'αυτό τον τόπο και περίσσιο το μίσος και η κακία

"Μέρες τώρα περπατώ
νέο τόπο για να βρω...
Την πατρίδα μου την κάψαν
τους δικούς μου δε τους θάψανε!

Έγινα ταξιδευτής
πεζοπόρος και ληστής...
Όπου κι αν βρεθώ με διώχνουν
απ’ την πόρτα τους με σπρώχνουνε!


Βλέπω γέρους και παιδιά
Σπίτια και νοικοκυριά...
Σαν απόκληρος γυρίζω
και κανέναν δε γνωρίζω, ναι!"
 

 

"Μέσα απ’ τα σύρματα τα σύνορα περνάω
και την πατρίδα που μου στέρησαν ζητάω
άφησα πίσω μου έναν τόπο ρηγμαγμένο
κι ούτε ένα γράμμα από 'κει δεν περιμένω.
Κι αν με κοιτάς με βλέμμα φοβισμένο
κι αν μου μιλάς και δεν καταλαβαίνω
εγώ εδώ ακόμα επιμένω

summer342

Η Janis Joplin υμνεί το καλοκαίρι, ενώ οι Stranglers μας λένε για το καλοκαιρινό τους όνειρο που έκανε τον κόσμο να μοιάζει υπέροχος. Η Νancy Sinatra προσφέρει το κρασί του καλοκαιριού, το πιο μεθυστικό από όλα. Η Lana del Ray τραγουδά για τη μελαγχολία του καλοκαιριού, ίσως γιατί ξέρει πως τα φιλιά του καλοκαιριού θα γίνουν χειμωνιάτικα δάκρυα όπως τραγουδά ο Elvis Presley. Οι Doors αναγγέλουν το τέλος του καλοκαιριού και οι Greenday μας ζητούν να τους ξυπνήσουμε όταν τελειώσει ο Σεπτέμβρης. O Peppino di Capri τραγουδά για τη μελαγχολία που φέρνει αυτός ο υπέροχος, αλλά προάγγελος του χειμώνα, μήνας. Έρχεται όμως η Γιοβάννα να μας επαναφέρει και να μας πει πως ο Σεπτέμβρης – και κατ΄ επέκταση κάθε στιγμή της ζωής μας – είναι καλοκαίρι όταν έχουμε αυτό που θέλουμε.

Μια όμορφη συλλογή για να αποχαιρετήσουμε σε μια βεράντα το καλοκαίρι και να υποδεχτούμε το φθινόπωρο. Με ένα ποτό, ένα τσιγάρο, μια συντροφιά … ό,τι έχει ο καθένας

αυγουστοςΑύγουστος, πίνακας του Γιάννη Τσαρούχη (1972)

Αύγουστος είναι μια βραδιά που στη ζωή τα έχεις όλα, τραγουδάει ο Παντελής Θαλασσινός. Αύγουστος είναι ο μήνας του έρωτα, που τα φιλιά του πολλές φορές θα γίνουν κάστρα γκρεμισμένα, τραγουδάει ο Βασίλης Καζούλης. Αύγουστος είναι ο μήνας που σε οδηγούν πάντα οι μνήμες, τραγουδά η Έλλη Πασπαλά. Για το Αυγουστιάτικο φεγγάρι τραγουδάει ο Νίκος Παπάζογλου. Για την πρώτη νύχτα του Αυγούστου τραγουδά η Carol King. Γιατί ο Αύγουστος είναι μήνας Θεός, γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης στα "Ρω του Έρωτα" και τραγουδάει η Ρένα Κουμιώτη

Αύγουστος είναι η ελευθερία, είναι ο έρωτας, είναι οι παρέες, είναι η ξενοιασιά, είναι οι καλύτερες μνήμες μας από τα παιδικά μας χρόνια. Είναι ο μήνας στον οποίο μονίμως εναποθέτουμε τις ελπίδες μας για να ζήσουμε όσα δε ζήσαμε τους υπόλοιπους μήνες. Γιατί δεν καταφέραμε να φτιάξουμε τη ζωή μας όπως θα θέλαμε και γιατί, δυστυχώς, μάθαμε να μετράμε τη ζωή μας μόνο με τα καλοκαίρια. Όπως και να έχει, ο Αύγουστος είναι για μια ακόμη φορά εδώ και υποκλινόμαστε στη μεγάλη χάρη του, ακούγοντας τραγούδια που γράφτηκαν γι’ αυτόν, τον πιο πολυτραγουδισμένο από όλους τους μήνες

 

geloioi

 

Η νέα βαρβαρότητα είναι εδώ. Υποκρίνεται πως είναι δημοκρατία και πρόοδος, μα μόνο με τους ένστολους μπράβους και τους έμμισθους κονδυλοφόρους της μπορεί να πορεύεται. Αυταρχική και γελοία μαζί, ποντάρει στο φόβο ενώ η ίδια φαίνεται ατρόμητη. Μόνο ένα πράγμα την φοβίζει. Να πάψουμε να τη φοβόμαστε. Ο Παύλος Παυλίδης με το συγκρότημά του Β-movies και ο Γιάννης Αγγελάκας ενώνουν τις δυνάμεις τους χλευάζοντας και περιφρονώντας τη Νέα Βαρβαρότητα, μέσα από έναν ήχο βγαλμένο κατευθείαν από τα Ξύλινα Σπαθιά των '90ς

"Θα ταξιδέψουμε λοιπόν μια μέρα μακριά
θα μείνουν άδεια τα κλουβιά που χτίσατε
και οι παγίδες που μας στήσατε
θα διαλυθούν με τον καιρό από του χρόνου τη σκουριά
δε θα μας φτάνουν πια εδώ οι σφαίρες σας
είμαστε άγνωστα πολύχρωμα πουλιά

η νέα βαρβαρότητα φοράει μανικετόκουμπα
χρυσάφι αγορασμένο απ’ τη Λειψία
κουμπώνει το σακάκι της
και μπρος στο καθρεφτάκι της
προβάρει την καινούργια πανοπλία

η νέα βαρβαρότητα από την αρχαιότητα
παλιά γαλέρα με καινούργιους σκλάβους
γυρίζει τη σελίδα αλλάζει πια ενότητα
χορεύει και κυκλοφορεί με μπράβους

norah jones 01

 

Η Norah Jones, κόρη του Ινδού μουσικού Ραβί Σανκάρ, είναι μια μοναδική καλλιτέχνις η οποία, συνδυάζοντας όλα τα δημοφιλή αμερικάνικα μουσικά ρεύματα – τζαζ, ποπ, μπλουζ, σόουλ, φολκ - κατάφερε να φτιάξει ένα ιδιαίτερο μουσικό ύφος γνωρίζοντας παράλληλα τεράστια - και μάλλον απρόσμενη - εμπορική επιτυχία

Το πρώτο άλμπουμ της με τίτλο "Come Away With Me" κυκλοφόρησε στις αρχές του 2002, πούλησε περισσότερα από 18 εκατομμύρια αντίτυπα και ήταν ένα από αυτά που άνοιξε την πόρτα της jazz στο ευρύ κοινό.

Στο καινούργιο της album, «Pick Me Up Off The Floor», που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο, η Norah Jones, ίσως στην πιο ώριμη φάση της, συνθέτει, γράφει στίχους, παίζει πιάνο και τραγουδά. Στο τραγούδι "To live", η Norah Jones μας καλεί να ζήσουμε τη στιγμή και με αυτό τον τρόπο να απελευθερωθούμε. Μουσική και ερμηνεία υψηλής αισθητικής ...

"Please, throw down the darkness, as best as you can
And live in this moment, I'll reach out my hand
To live in this moment, and finally be free
Is what I was after, no chains holding me"
 

 

Ολόκληρο το δίσκο μπορούμε να τον ακούσουμε εδώ

blacklivesmatter01

 

«Τα δέντρα του νότου κουβαλούν ένα περίεργο φρούτο. Αίμα στα φύλλα και αίμα στη ρίζα. Μαύρα σώματα να λικνίζονται στο νότιο αεράκι. Περίεργο φρούτο κρεμασμένο από τις λεύκες

Ποιμενικές σκηνές στον ηρωικό Νότο. Τα διογκωμένα μάτια, το παραμορφωμένο στόμα. Αρωμα μανόλιας, γλυκό και φρέσκο. Ύστερα η ξαφνική μυρωδιά της καμένης σάρκας

Να ένα φρούτο για να ραμφίσουν τα κοράκια. Να το μαζέψει η βροχή, να το ρουφήξει ο αέρας. Να το σαπίσει ο ήλιος, το δέντρο να το ρίξει. Να ένα περίεργο φρούτο και να μια πικρή σοδειά»

 

Τα «παράξενα φρούτα» δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα σώματα των απαγχονισμένων μαύρων στις πολιτείες του Νότου. Το τραγούδι γράφτηκε το 1937 από τον Abel Meeropol (καθηγητή γυμνασίου, λευκό, εβραϊκής καταγωγής και μέλος του Αμερικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος) όταν έπεσε στα χέρια του μια φωτογραφία του 1930 που αποθανάτιζε το λιντσάρισμα δύο έγχρωμων ανδρών - των Thomas Shipp και Abram Smith - στο Marion της Indiana

Στη φωτογραφία απεικονίζονταν οι δύο άντρες νεκροί και κρεμασμένοι από ένα δέντρο, με φανερά σημάδια κακοποίησης. Η φρίκη που ένιωσε ο Meeropol τον ώθησε να γράψει το τραγούδι “Strange Fruit” , το οποίο τραγούδησε μαζί με την έγχρωμη σύζυγό του, Laura Duncan, σημειώνοντας επιτυχία στη Νέα Υόρκη

Κάποια στιγμή, το τραγούδι έφτασε στα χέρια της Billie Holiday, η οποία στην αρχή ήταν διστακτική, καθώς φοβόταν τις αντιδράσεις του κόσμου. Παρόλα αυτά αποφάσισε να το τραγουδήσει, γιατί της θύμιζε τον πατέρα της, τον Κλάρενς Χόλιντεϊ, που ήταν μουσικός και ο ίδιος, και πέθανε σε ένα νοσοκομείο του Τέξας σε μια πτέρυγα αποκλειστικά για μαύρους 

 

 

alkinoos01

 

"Μη λες πολλά, μη θες πολλά, μην κάνεις το δικό σου.
Μην πας ψηλά, μη θες πολλά, μείνε στο μερτικό σου.
Μείνε στο μαύρο σου κενό, στη γκρίζα σου την πόλη.
Μην έχεις μνήμη, μη ρωτάς, κάνε όπως κάνουν όλοι. 

 

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης τραγουδάει τον «Τιμονιέρη» από το δίσκο "Μικρή βαλίτσα" του 2014 και με τον τρόπο του εξηγεί γιατί επέλεξε να αγωνιστεί κόντρα στη χυδαιότητα του Μπέου, στον αυταρχισμό της εξουσίας και στην νεοφιλελεύθερη αντίληψη πως όλα πουλιούνται και όλα αγοράζονται. Σήμερα πουλάνε το νερό, αύριο θα πουλήσουν και τον αέρα που αναπνέουμε. Η απληστία τους δεν έχει όρια, όπως όρια δυστυχώς δεν έχει και η ανθρώπινη απάθεια μπροστά σε όλα αυτά

Στο ερώτημα πώς πρέπει να αγωνιστεί κανείς, ο Αλκίνοος απαντά με το δικό του ξεχωριστό τρόπο: “ Η ασχήμια δεν είναι ο τρόπος για να πολεμήσει κανείς την ασχήμια. Η οργή και η αγανάκτηση, όποτε δεν συνοδεύτηκαν από προσωπική και συλλογική καλλιέργεια, κοινό όραμα, ταυτόχρονη επίγνωση του μεγαλείου και της μικρότητάς μας και βαθιά, αληθινή αγάπη για τον άνθρωπο, έφεραν μόνο νέα καταπίεση και τραγωδίες, εξυπηρετώντας τις περισσότερες φορές, μετά από πολύ αίμα αθώων και ενόχων, όσα ξεκίνησαν να αντιπαλέψουν.

Από την άλλη, το να καθόμαστε άπραγοι, περιμένοντας τις «εξελίξεις»; Το να σιωπούμε σαν καλοχτενισμένα, φρόνιμα μαθητούδια στο κατηχητικό, περιμένοντας κάθε φορά οδηγίες, περιμένοντας να μας πούνε να πάμε να ψηφίσουμε; Κι αυτό με κάνει να αισθάνομαι άχρηστος, συνένοχος, βάρος της γης.

Και η άλλη λύση, αυτή της συλλογικής δράσης, της υγιούς προσφοράς, της αλληλεγγύης, της ανιδιοτελούς ανάμιξης με τα κοινά»