drakos02

 

Ο Δράκος θεωρείται η πιο σημαντική ταινία του Νίκου Κούνδουρου και μία από τις πιο σημαντικές του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Νίκος Κούνδουρος, δανειζόμενος στοιχεία από τον ιταλικό νεορεαλισμό και τα αμερικάνικα φιλμ νουάρ, φτιάχνει μια ταινία σκοτεινή, μα παράλληλα και σατιρική. Μια ταινία πρωτοποριακή για τον ελληνικό κινηματογράφο, που ξέφευγε από τα καθιερωμένα πρότυπα. Έτσι, δεν φαίνεται ανεξήγητη η απογοητευτική υποδοχή που συνάντησε η ταινία από το ελληνικό κοινό αλλά και από τους κριτικούς κινηματογράφου στην Ελλάδα. Η ταινία, παρόλα αυτά, κατορθώνει να πάει το 1956 στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας και να αποσπάσει εγκωμιαστικές κριτικές. Σιγά-σιγά αρχίζει να αναγνωρίζεται και στην Ελλάδα η αξία της. Σήμερα θεωρείται μια από τις πιο σημαντικές ελληνικές ταινίες και έχει κάνει το Βασίλη Ραφαηλίδη – ο οποίος πέραν των άλλων πολύπλευρων ιδιοτήτων του ήταν και κριτικός κινηματογράφου - να πει πως με το Δράκο ο ελληνικός κινηματογράφος πέρασε από την προϊστορία στην ιστορία

Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Ντίνος Ηλιόπουλος πραγματοποιώντας ίσως την πιο σημαντική κινηματογραφική ερμηνεία του, έχοντας δίπλα του έναν επίσης καταπληκτικό Γιάννη Αργύρη. Το σενάριο είναι του Ιάκωβου Καμπανέλλη, ενώ την ταινία ντύνει μοναδικά η μουσική του Μάνου Χατζιδάκι. Όποιος δει την ταινία, δεν θα μπορεί πλέον να ακούει τον «Ιλισσό» χωρίς να έρχονται μπροστά του ο μυσταγωγικός χορός των πρωταγωνιστών της ταινίας και η μοναδική ερμηνεία της Μαργαρίτας Παπαγεωργίου. Δε θα μπορεί επίσης να ξεχάσει το μοναδικό ζεϊμπέκικο "Ο ήλιος έσβησε", που σαν χορός αρχαίας τραγωδίας προετοιμάζει το θεατή για το τραγικό τέλος

 

the hunt01

 

 

Το Κυνήγι / The Hunt

Σκηνοθεσία: Thomas Vinterberg

Σενάριο: Tobias Lindholm, Thomas Vinterberg

Πρωταγωνιστούν: Mads Mikkelsen, Thomas Bo Larsen, Annika Wedderkopp

Χώρα Παραγωγής: Δανία – Σουηδία

Έτος Παραγωγής: 2012

Διάρκεια: 115 λεπτά

 

wag the dog 02

"Γιατί κουνάει ο σκύλος την ουρά του;  - Γιατί είναι πιο έξυπνος από αυτήν. Αν η ουρά ήταν πιο έξυπνη, τότε αυτή θα κουνούσε το σκύλο"

 

Με αφορμή το πρόσφατο άρθρο  της atticavoice που είχε ως θέμα τον κατασκευασμένο – όπως όλα δείχνουν – ήρωα Κουκκίδη, ο οποίος φέρεται πως έπεσε από την Ακρόπολη τυλιγμένος με την ελληνική σημαία λίγο πριν αναγκαστεί να παραδώσει την Ακρόπολη στους κατακτητές Γερμανούς, θυμηθήκαμε μια ολόκληρη σειρά άλλων εθνικών μύθων τόσο τραβηγμένων, που ο συγκεκριμένος μοιάζει να είναι ο πιο αθώος.

Παράλληλα, όμως, θυμηθήκαμε μια εμπνευσμένη χολυγουντιανή ταινία του 1997, την «Wag the dog» ή όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά «Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδλο και ένας πόλεμος». Μια ταινία του σημαντικού σκηνοθέτη Μπάρι Λέβινσον με πρωταγωνιστές δύο ιερά τέρατα του Χόλυγουντ, τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο και τον Ντάστιν Χόφμαν. Αξίζει, δε, να σημειώσουμε πως στο σενάριο συμπράττει ο Ντέιβιντ Μάμετ, ο πιο σημαντικός σήμερα Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας.

Το αποτέλεσμα αυτής της φιλόδοξης σύμπραξης είναι μια μαύρη κωμωδία, που όταν της αφαιρέσεις το χιούμορ που περιέχει, γίνεται αυτομάτως ένα πολιτικό θρίλερ μιας και οι καταστάσεις που περιγράφει μπορεί να φαίνονται τραβηγμένες και υπερβολικές για τον μέσο νου, αλλά στον υποψιασμένο πολίτη δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία πως πολλές από αυτές τις καταστάσεις έχουν ήδη συμβεί στο παρελθόν και θα ξανασυμβούν στο μέλλον. Και, ναι, η ταινία αυτή έχει έναν κατασκευασμένο ήρωα, αλλά όχι μόνο.

 

 

 

CRYING GAME

The Crying Game … η ταινία του Neil Jordan που άφησε το σημάδι της στο σινεμά της δεκαετίας του ‘90

Ένας Βρετανός στρατιώτης πέφτει θύμα απαγωγής από μια ομάδα αγωνιστών του IRA. Κατά τη διάρκεια της ομηρίας του, αναπτύσσει μια περίεργη φιλία με τον άνθρωπο που πρόκειται να τον εκτελέσει, τον Fergus. Μετά την τραγική κατάληξη της ομηρίας και το θάνατο του Βρετανού αιχμάλωτου, ο Fergus εγκαταλείπει τον ΙRA, αλλάζει ταυτότητα και αναζητά την ερωμένη του νεκρού πλέον στρατιώτη. Μόνο που τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται …

Το «Παιχνίδι των Λυγμών» ξεκινά ως πολιτικό θρίλερ και σταδιακά καταπιάνεται με τα ζητήματα της ανθρώπινης ηθικής και σεξουαλικότητας . Είναι μια ταινία που παίζει με το θέμα της ταυτότητας, κάθε είδους. Σεξουαλικής, πολιτικής, κοινωνικής, φυλετικής. Εκεί ακούγεται και ο μύθος του βάτραχου με το σκορπιό

«Τότε ο Βάτραχος λέει, ουρλιάζοντας από πόνο και οργισμένος από το παράπονο, στον Σκορπιό:

- Μα γιατί το έκανες αυτό; Αφού μου υποσχέθηκες ότι δε θα με δαγκώσεις, γνωρίζοντας ότι τώρα πλέον θα πνιγούμε και οι δυο!

- Το ξέρω αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτε γι’αυτό. Είναι στη φύση μου να δαγκώνω…»

festival rema 01

 

Μία πρωτοποριακή εκδήλωση για τα δεδομένα της Ραφήνας! Μία εκδήλωση που θα φτιάξει τη διάθεση όλων μας που βιώνουμε μια ζοφερή πραγματικότητα! Την  Παρασκευή 25/9 και Σάββατο 26/9  στις 7:30μμ θα πραγματοποιηθεί το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Ραφήνας στον κινηματογράφο Αελλώ (Ελ.Βενιζέλου 12).

Η επιλογή των ταινιών είναι από δύο καταξιωμένα  Διεθνή Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους : το Διεθνές Φεστιβάλ  Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας,  με μια ιστορία 43 ετήσιων διοργανώσεων , που κατατάσσεται στα 12 καλύτερα Φεστιβάλ του είδους του στην Ευρώπη και από το  Διεθνές  Φεστιβάλ  Ταινιών Μικρού Μήκους Psarokokalo, ένα ετήσιο φεστιβάλ με πρόγραμμα που περιλαμβάνει ταινίες που έχουν αποσπάσει  διακρίσεις στα μεγαλύτερα παγκόσμια φεστιβάλ (Καννών-Sundance-Rotterdam-Toronto κλπ) 

Την Παρασκευή 25/9 (7:30-10μμ) θα προβληθούν επιλεγμένες ελληνικές  ταινίες από το  Φεστιβάλ Δράμας με περιβαλλοντικό περιεχόμενο, ενώ το Σάββατο 26/9  (7:30-11:30μμ) ξένες ταινίες (με αγγλικούς υπότιτλους) από τα “Διεθνές Διαγωνιστικό Psarokokalo” και «Βραβεία κοινού Psarokokalo» (περισσότερες πληροφορίες  στο fb event «Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Ραφήνας»)

 

PoHClimate

 

Το ντοκιμαντέρ, στο οποίο εκτελεστικός παραγωγός ήταν ο ίδιος ο Michael Moore, δόθηκε στη δημοσιότητα την  παραμονή της φετινής επετείου της Ημέρας της Γης. Το έδωσε στη δημοσιότητα ο ίδιος ο παραγωγός.  Τo «Planet of the Humans» είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Jeff Gibbs, του εδώ και χρόνια συνεργάτη του Moore.

Το ντοκιμαντέρ –που «κατέβηκε» προσωρινά από την πλατφόρμα του YouTube για λόγους πνευματικών δικαιωμάτων-  κατηγορήθηκε από πολλούς ότι περνάει το λάθος μήνυμα και πως η αρνητική στάση που κράτησαν σκηνοθέτης και παραγωγοί απέναντι στην «πράσινη ανάπτυξη» αποτελεί ξεκάθαρη στήριξη στον Ντόναλντ Τράμπ.

Η κριτική που δέχτηκε η ταινία αλλά και η  σχετική συζήτηση δεν επικεντρώθηκαν στην αμφισβήτηση του κινηματογραφικού είδους, αλλά στην επικριτική στάση που κρατάνε οι Τζεφ Γκιμπς (σενάριο, σκηνοθεσία, παραγωγή) και Μάικλ Μουρ (παραγωγή) απέναντι στα περιβαλλοντικά σχέδια των αμερικανικών πολυεθνικών, η οποία χαρακτηρίζεται από έλλειψη στοιχείων. Πόσα στοιχεία όμως χρειάζονται για να αποδείξει κανείς πως οι αμερικάνικες πολυεθνικές κινούνται με μόνο στόχο το οικονομικό όφελος και πως ακόμα και στην προωθούμενη «πράσινη ανάπτυξη» αυτό που τους ενδιαφέρει είναι μόνο το ουσιαστικό και όχι το επίθετο (το «πράσινη»)

Αρχικά, πρέπει να τονιστεί πως το ντοκιμαντέρ, σε κανένα σημείο, δεν εκφράζει υποστηρικτικές για τον Ντόναλντ Τραμπ απόψεις. Ένα παράδειγμα είναι πως, ήδη από τα πρώτα λεπτά, ο σκηνοθέτης χαρακτηρίζει ελπιδοφόρα την περιβαλλοντική νομοθεσία του Ομπάμα. Η δημιουργική ομάδα τάσσεται, εξαρχής, υπέρ της πράσινης ανάπτυξης. Στην πορεία, όμως, αντιτίθεται στις εναλλακτικές μορφές ενέργειας, χρησιμοποιώντας παραδείγματα όπως το πόσο ρεύμα χρειάζεται για να κατασκευαστεί μία ανεμογεννήτρια. Αναφέρεται στις αρνητικές επιπτώσεις της παραγωγής βιομάζας στο Μεξικό και τη Βραζιλία, ενώ ως κυριότερη αιτία καταστροφής του περιβάλλοντος καταδεικνύεται ο υπερπληθυσμός.

 

mathe paidi mou grammata

 

«Έξι χρόνια στο Δημοτικό. Έξι χρόνια στο Γυμνάσιο, δώδεκα. Έξι χρόνια στο Πολυτεχνείο, δεκαοχτώ. Έξι χρόνια στο εξωτερικό, εικοσιτέσσερα. Και έξι χρόνια μέχρι που να πάω σχολείο, τριάντα. Μέχρι τα τριανταέξι που είμαι, ακόμα άλλα έξι χρόνια. Πού πήγανε; Τι γίνανε έξι χρόνια;»…

«Μήπως έγινες κομμουνιστής παιδί μου; Πώς τη λέγαν τη γιαγιά σου; »

"Μάθε παιδί μου γράμματα". Μια ταινία του Θόδωρου Μαραγκού από το 1981. Η Ελλάδα του τότε, ίδια και απαράλλαχτη με την Ελλάδα του σήμερα. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η Ελλάδα των απατεώνων που παριστάνουν τους πατριώτες για να μπορούν να τρώνε από παντού με χρυσά κουτάλια.

Μια σπαρταριστή σάτιρα με εκπληκτικές ερμηνείες από τον μεγάλο Βασίλη Διαμαντόπουλο, τον αδικημένο Κώστα Τσάκωνα, την Άννα Μαντζουράνη και τον φοβερό Νίκο Καλογερόπουλο

Ο παρακάτω διάλογος γράφτηκε πριν από σαράντα χρόνια. Θα μπορούσε όμως να είχε γραφεί σήμερα. Μόνο που τότε τη λέγανε ΕΟΚ, σήμερα τη λένε Ευρωπαϊκή Ένωση.