oneiro03

"Αχ ψεύτη κι άδικε ντουνιά, π’ άναψες τον καημό μου
είσαι μικρός και δε χωράς, τον αναστεναγμό μου"

 

Η «Συνοικία, το όνειρο» είναι ίσως η πιο κοντινή στο νεορεαλισμό, ταινία του ελληνικού κινηματογράφου.

Μια ταινία που λογοκρίθηκε τόσο πολύ από τα αρμόδια όργανα της μετεμφυλιακής Δεξιάς που ανάγκασε το σκηνοθέτη της, τον Αλέκο Αλεξανδράκη, να δηλώσει πως αυτό που απέμεινε για προβολή δεν τον εκφράζει πλέον λέγοντας χαρακτηριστικά : «Αυτή η ταινία δεν με αφορά, δεν με αντιπροσωπεύει. Για μένα τελείωσε στη λογοκρισία της»

Μια ταινία που θεωρήθηκε κομμουνιστική προπαγάνδα και κατάφερε να παιχτεί, έστω και πετσοκομμένη, μόνο χάρη στην παρέμβαση της Ελένης Βλάχου στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Αλλά και που κατάφερε να πετύχει την προβολή της στους κινηματογράφους, δεν κατόρθωσε να αποφύγει την οικονομική αποτυχία. Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν στην πρώτη προβολή της η αστυνομία αποπειράθηκε να εμποδίσει την είσοδο του κοινού στον κινηματογράφο και η παρακολούθησή της πλέον γινόταν ουσιαστικά μια πράξη αντίστασης;

Μια ταινία που έσκυψε με αγάπη να δει και να μιλήσει για τα βάσανα και τα κατεστραμμένα όνειρα των ανθρώπων ενός κατώτερου Θεού.

Μια ταινία, τέλος, που δημιουργήθηκε από τον Αλέκο Αλεξανδράκη τη στιγμή ακριβώς που αυτός είχε φτάσει στην κορυφή της επιτυχίας του εμπορικού κινηματογράφου. Μόλις την προηγούμενη χρονιά είχε πρωταγωνιστήσει σε τέσσερεις επιτυχημένες ταινίες. Το «κλωτσοσκούφι» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, το «Ραντεβού στην Κέρκυρα» με την Τζένη Καρέζη, το «’Εγκλημα στο Κολωνάκι» με τη Μάρω Κοντού και το «Είμαι αθώος» με το Λάμπρο Κωνσταντάρα και θέμα την υπόθεση Ντρέυφους.

Η ανάμειξή του στη «Συνοικία, το όνειρο» φάνταζε εκείνη τη στιγμή αυτοκαταστροφική. Και πράγματι ήταν. Όπως φαίνεται όμως, αυτή η ταινία ήταν ένα χρέος του Αλέκου Αλεξανδράκη, κάτι που όφειλε να κάνει. Ήδη, λίγους μήνες νωρίτερα, παραμονές Χριστουγέννων του 1960, ο Αλέκος Αλεξανδράκης είχε κάνει μία δήλωση που προκάλεσε σάλο. Όταν ρωτήθηκε από εφημερίδα με ποιον θα ήθελε να περάσει μαζί τις γιορτές, ο δημοφιλής ηθοποιός απάντησε «Θα ήθελα να έκανα Χριστούγεννα μαζί με τον Μανώλη Γλέζο. Και αναφέρω αυτόν, γιατί για μένα ο Γλέζος είναι ένα σύμβολο»

Η ηθοποιός Αλίκη Γεωργούλη, σύζυγος τότε του Αλεξανδράκη, παραγωγός της ταινίας και πρωταγωνίστρια, σε συνέντευξή της στο περιοδικό «Επιθεώρηση Τέχνης» το 1961 δήλωνε: « Αυτοί που αποτελέσαμε την ομάδα της "Συνοικίας" δεν ξεκινήσαμε τυχαία - ούτε σμίξαμε τυχαία για να καταπιαστούμε με μια δουλειά τόσο δημιουργική και υπεύθυνη. Μας έφεραν κοντά, πάνω απ' όλα, τα κοινά ιδανικά μας, οι κοινοί μας στόχοι, η πίστη του ενός στον άλλον και πρωταρχικά η συναίσθηση πως έχουμε όλοι μας την υποχρέωση να προσφέρουμε κάτι ουσιαστικό στην ελληνική κινηματογραφία, ξεκόβοντας πια από τις ανούσιες υπηρεσίες που της προσφέραμε, οι περισσότεροί μας, από πολλά χρόνια, ως πριν λίγους μήνες ακόμα »

druk

 

Another Round (αγγλικός τίτλος) / Druk (δανέζικος)

Σκηνοθεσία: Thomas Vinterberg

Σενάριο: Tobias Lindholm, Thomas Vinterberg

Πρωταγωνιστούν: Mads Mikkelsen, Thomas Bo Larsen, Lars Ranthe, Magnus Millang Χώρα Παραγωγής: ΔανίαΣουηδία - Ολλανδία 

Έτος Παραγωγής: 2020

Διάρκεια: 117 λεπτά

PS RS Gun

«Ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου παίρνει μαζί του έναν άστεγο νέο και αρχίζουν μία παράξενη επιχείρηση: Να αποδείξουν δηλαδή πως δεν υπάρχει τίποτα και κανένας στον κόσμο που να μην αγοράζεται με χρήμα. Σε αυτό το οδοιπορικό θα γίνουν τα μύρια όσα απρόβλεπτα, ανατρεπτικά και κωμικά! Μισό αιώνα μετά το γύρισμά του αξίζει τον κόπο να «ξαναδιαβαστεί» αυτό το μίνι κωμικό-αναρχικό αριστούργημα. Θα διαπιστώσουμε λοιπόν τα ακόλουθα: Πως υπάρχει μέσα σε αυτό το φιλμ σαφώς το πνεύμα των Mόντι Πάιθον, που διανθίζουν με το δικό τους τρόπο το εξαιρετικό σενάριο.

 Το τελευταίο έγραψε ο μέγας Terry Southern, που προτάθηκε 2 φορές για Όσκαρ. Λόγω της συνειδητής αποσπασματικότητας της ταινίας συναντούμε διάσημα ονόματα σε μικρούς ρόλους. Το φιλμ επιτίθεται και γελοιοποιεί τα πάντα, ακόμα και τον ίδιο τον κινηματογράφο. Στις πολλές σινεφίλ αναφορές που θα συναντήσουμε, ο Κρίστοφερ Λι παραπέμπει σαφώς στον Δράκουλα. Η πιο σκληρή και αιχμηρή σεκάνς της ταινίας είναι όταν από ένα βυτιοφόρο γεμάτο με….κόπρανα, ψεκάζονται τα πάντα. Εκπληκτική στον ντελιριακό της σχηματισμό η σεκάνς στο θέατρο! Το φιλμ δεν αφήνει τίποτε όρθιο, είναι σύντομο, γρήγορο, αναρχικό και ουσιαστικά ανοίγει το δρόμο για ότι θα επακολουθήσει στο Βρετανικό σινεμά με την έλευση των Μόντι Πάιθον»

Αυτά έγραφε ο Αλέξης Δερμεντζόγλου στην κριτική του, που διανεμήθηκε στους θεατές της προβολής, στο Κέντρο Μελετών & Ερευνών για το Σινεμά, τον Μάιο του 2019. Σε δύο παραγράφους τα έγραψε σχεδόν όλα.

Η ταινία The magic Christian προσφέρει κορυφαίες στιγμές του σουρεαλιστικού χιούμορ στην παγκόσμια κινηματογραφική παραγωγή, από εφεύρεσης κινηματογράφου. Το χιούμορ της ανήκει σε αυτό που θα ονομάζαμε, με τη βοήθεια του λεξικού της Οξφόρδης ως Pythonesque. Δηλαδή το πραγματικά ανατρεπτικό, παράλογο, ιδιαίτερο, αναρχικό χιούμορ των Monty Python.

drakos02

 

Ο Δράκος θεωρείται η πιο σημαντική ταινία του Νίκου Κούνδουρου και μία από τις πιο σημαντικές του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Νίκος Κούνδουρος, δανειζόμενος στοιχεία από τον ιταλικό νεορεαλισμό και τα αμερικάνικα φιλμ νουάρ, φτιάχνει μια ταινία σκοτεινή, μα παράλληλα και σατιρική. Μια ταινία πρωτοποριακή για τον ελληνικό κινηματογράφο, που ξέφευγε από τα καθιερωμένα πρότυπα. Έτσι, δεν φαίνεται ανεξήγητη η απογοητευτική υποδοχή που συνάντησε η ταινία από το ελληνικό κοινό αλλά και από τους κριτικούς κινηματογράφου στην Ελλάδα. Η ταινία, παρόλα αυτά, κατορθώνει να πάει το 1956 στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας και να αποσπάσει εγκωμιαστικές κριτικές. Σιγά-σιγά αρχίζει να αναγνωρίζεται και στην Ελλάδα η αξία της. Σήμερα θεωρείται μια από τις πιο σημαντικές ελληνικές ταινίες και έχει κάνει το Βασίλη Ραφαηλίδη – ο οποίος πέραν των άλλων πολύπλευρων ιδιοτήτων του ήταν και κριτικός κινηματογράφου - να πει πως με το Δράκο ο ελληνικός κινηματογράφος πέρασε από την προϊστορία στην ιστορία

 

the hunt01

 

 

Το Κυνήγι / The Hunt

Σκηνοθεσία: Thomas Vinterberg

Σενάριο: Tobias Lindholm, Thomas Vinterberg

Πρωταγωνιστούν: Mads Mikkelsen, Thomas Bo Larsen, Annika Wedderkopp

Χώρα Παραγωγής: Δανία – Σουηδία

Έτος Παραγωγής: 2012

Διάρκεια: 115 λεπτά

 

wag the dog 02

"Γιατί κουνάει ο σκύλος την ουρά του;  - Γιατί είναι πιο έξυπνος από αυτήν. Αν η ουρά ήταν πιο έξυπνη, τότε αυτή θα κουνούσε το σκύλο"

 

Με αφορμή το πρόσφατο άρθρο  της atticavoice που είχε ως θέμα τον κατασκευασμένο – όπως όλα δείχνουν – ήρωα Κουκκίδη, ο οποίος φέρεται πως έπεσε από την Ακρόπολη τυλιγμένος με την ελληνική σημαία λίγο πριν αναγκαστεί να παραδώσει την Ακρόπολη στους κατακτητές Γερμανούς, θυμηθήκαμε μια ολόκληρη σειρά άλλων εθνικών μύθων τόσο τραβηγμένων, που ο συγκεκριμένος μοιάζει να είναι ο πιο αθώος.

Παράλληλα, όμως, θυμηθήκαμε μια εμπνευσμένη χολυγουντιανή ταινία του 1997, την «Wag the dog» ή όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά «Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδλο και ένας πόλεμος». Μια ταινία του σημαντικού σκηνοθέτη Μπάρι Λέβινσον με πρωταγωνιστές δύο ιερά τέρατα του Χόλυγουντ, τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο και τον Ντάστιν Χόφμαν. Αξίζει, δε, να σημειώσουμε πως στο σενάριο συμπράττει ο Ντέιβιντ Μάμετ, ο πιο σημαντικός σήμερα Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας.

Το αποτέλεσμα αυτής της φιλόδοξης σύμπραξης είναι μια μαύρη κωμωδία, που όταν της αφαιρέσεις το χιούμορ που περιέχει, γίνεται αυτομάτως ένα πολιτικό θρίλερ μιας και οι καταστάσεις που περιγράφει μπορεί να φαίνονται τραβηγμένες και υπερβολικές για τον μέσο νου, αλλά στον υποψιασμένο πολίτη δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία πως πολλές από αυτές τις καταστάσεις έχουν ήδη συμβεί στο παρελθόν και θα ξανασυμβούν στο μέλλον. Και, ναι, η ταινία αυτή έχει έναν κατασκευασμένο ήρωα, αλλά όχι μόνο.

 

 

 

CRYING GAME

The Crying Game … η ταινία του Neil Jordan που άφησε το σημάδι της στο σινεμά της δεκαετίας του ‘90

Ένας Βρετανός στρατιώτης πέφτει θύμα απαγωγής από μια ομάδα αγωνιστών του IRA. Κατά τη διάρκεια της ομηρίας του, αναπτύσσει μια περίεργη φιλία με τον άνθρωπο που πρόκειται να τον εκτελέσει, τον Fergus. Μετά την τραγική κατάληξη της ομηρίας και το θάνατο του Βρετανού αιχμάλωτου, ο Fergus εγκαταλείπει τον ΙRA, αλλάζει ταυτότητα και αναζητά την ερωμένη του νεκρού πλέον στρατιώτη. Μόνο που τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται …

Το «Παιχνίδι των Λυγμών» ξεκινά ως πολιτικό θρίλερ και σταδιακά καταπιάνεται με τα ζητήματα της ανθρώπινης ηθικής και σεξουαλικότητας . Είναι μια ταινία που παίζει με το θέμα της ταυτότητας, κάθε είδους. Σεξουαλικής, πολιτικής, κοινωνικής, φυλετικής. Εκεί ακούγεται και ο μύθος του βάτραχου με το σκορπιό

«Τότε ο Βάτραχος λέει, ουρλιάζοντας από πόνο και οργισμένος από το παράπονο, στον Σκορπιό:

- Μα γιατί το έκανες αυτό; Αφού μου υποσχέθηκες ότι δε θα με δαγκώσεις, γνωρίζοντας ότι τώρα πλέον θα πνιγούμε και οι δυο!

- Το ξέρω αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτε γι’αυτό. Είναι στη φύση μου να δαγκώνω…»