mithridatis

 

Οι δημοσκοπήσεις των τηλεοπτικών σταθμών συνεχίζουν τη δουλειά για την οποία πληρώνονται και εξακολουθούν να βγάζουν ως πρώτο κόμμα τη Νέα Δημοκρατία και ως καταλληλότερο πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη! Είναι προφανές πως κάνουν τη δουλειά τους, πιστεύοντας πως με την τακτική αυτή θα καταφέρουν να διατηρήσουν τη Νέα Δημοκρατία στην κυβέρνηση.

Από την άλλη μεριά ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ περιμένουν να πέσει η Νέα Δημοκρατία σαν ώριμο φρούτο και, κατά συνέπεια, να έρθουν αυτοί στη θέση της ως άμεση συνέπεια της λαϊκής δυσαρέσκειας. Και πιστεύουν πως θα το πετύχουν έχοντας ως πολιορκητικούς κριούς το Χρήστο Σπίρτζη, τη Θοδώρα Τζάκρη, τον Γιάννη Ραγκούση, τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου (που αν ξυπνήσει κάποιος που έπεσε σε κώμα το 2012, θα νομίζει πως το ΠΑΣΟΚ είναι ακόμη εδώ, ενωμένο, δυνατό) και κάποιους θλιβερούς εναπομείναντες από την πάλαι ποτέ Ριζοσπαστική Αριστερά. Έχοντας ως μόνο τους πρόταγμα ότι θα τρώμε λιγότερο ξύλο και, ίσως, και κάποιο επίδομα

Κανείς από τους δύο δεν έχει αντιληφθεί το υπόγειο ρεύμα των εξαθλιωμένων και , ως εκ τούτου, εξαγριωμένων. Και αν το 2015 αυτό το ρεύμα είχε ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα δεν εμπιστεύεται κανέναν και είναι εντελώς απρόβλεπτες οι αντιδράσεις του. Ο Μιθριδάτης σε ένα τραγούδι του συνόψισε όσα κραυγάζει όλο αυτό το υπόγειο ρεύμα αυτών που είναι στην απέξω και υφίστανται την ανέχεια και την καταστολή. Και η ανταπόκριση που βρίσκει είναι εντυπωσιακή

Καλό είναι ο Μητσοτάκης να αναλογιστεί, αν μπορεί. Καλό είναι, επίσης, και ο Τσίπρας να μη χαίρεται. Και για τους δύο χτυπούν οι καμπάνες

 

 

 

Hércules Hydra 720x304

 

Ο Ιόλαος ήταν ανιψιός του Ηρακλή και ο βοηθός του στους δώδεκα άθλους του. Ειδικά η συμβολή του στην πάλη του Ηρακλή με τη Λερναία Ύδρα ήταν καταλυτική. Η Λερναία Ύδρα ήταν ένα τέρας με πολλά κεφάλια, που δεν μπορούσε ποτέ κανείς να το σκοτώσει γιατί όποτε του έκοβε το ένα κεφάλι, στη θέση του κομμένου κεφαλιού ξεπηδούσαν δύο.

Ο μόνος τρόπος να μην μπορέσουν τα καινούργια κεφάλια να ξεπηδήσουν ήταν, μόλις ο Ηρακλής έκοβε το ένα κεφάλι, κάποιος άλλος να το καυτηρίαζε. Και αυτός ο άλλος ήταν ο Ιόλαος. Μόλις ο Ηρακλής έκοβε το ένα κεφάλι, ο Ιόλαος το καυτηρίαζε με μια αναμμένη δάδα και έτσι δεν επέτρεπε να ξεπηδήσουν τα καινούργια κεφάλια. Ο Ιόλαος, λοιπόν, ήταν ο πυροδότης. Αυτός δηλαδή που έβαζε φωτιά. Το όνομα του πυροδότη Ιόλαου επέλεξε η κυβέρνηση των α(χ)ρίστων να δώσει στο υποτιθέμενο σχέδιο αντιμετώπισης των πυρκαγιών. Τόσα καταλαβαίνει, τόσα κάνει

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε την επιλογή ενός ονόματος από την ελληνική μυθολογία για να χαρακτηρίσει μια πράξη εντελώς αντίθετη από αυτήν που το όνομα συμβολίζει. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση ήταν το 2012, όταν με υπουργό Δημόσιας Τάξης τον Νίκο Δένδια, η επιχείρηση σκούπα στο κέντρο της Αθήνας ενάντια στους πρόσφυγες-μετανάστες πήρε το όνομα του Ξένιου Δία, δηλαδή του φιλόξενου Δία, του προστάτη των ξένων και του θεσμού της φιλοξενίας. Ακόμη και τα φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα μιλούσαν για την επιχείρηση «Ξένιος Δίας» αποκαλώντας την επιχείρηση-σκούπα αποδεικνύοντας με τον πιο κραυγαλέο τρόπο την επιδερμική και υποκριτική σχέση τους με ο,τιδήποτε έχει σχέση με την ιστορία αυτού του τόπου 

xenios01

Ένας ηλίθιος δεν είναι οπωσδήποτε δεξιός. Ένας δεξιός, όμως, είναι σίγουρα ηλίθιος. Και αν από κάπου τους βλέπει ο Ξένιος Δίας, θα είναι εξοργισμένος. Όσο για τον Ιόλαο, θα γελάει μαζί τους την ώρα που θα ανάβει τις δάδες

 

xoynta stadio

Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Μανώλης Αναγνωστάκης

 

13 Ιουλίου του 1967. Η Χούντα των Συνταγματαρχών είχε μόλις λίγους μήνες ζωής και στο πάλκο του νυχτερινού κέντρου «Δειλινά» στη Γλυφάδα, σε μια εκδήλωση που είχε διοργανώσει ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Ενόπλων Δυνάμεων, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και η Βίκυ Μοσχολιού ερμήνευσαν τον «ύμνο της επανάστασης», ένα προπαγανδιστικό κακόγουστο εμβατήριο, αντάξιο της κακογουστιάς του γελοίου θίασου που οργάνωσε το Απριλιανό πραξικόπημα

Τους στίχους του τραγουδιού έγραψε ο διάσημος κονφερασιέ-ηθοποιός της εποχής Γιώργος Οικονομίδης. Για τη μουσική αναφέρεται το όνομα του Γιώργου Κατσαρού, αν και ο ίδιος το αρνείται, υποστηρίζοντας πως έβαλαν το όνομά του στο δίσκο χωρίς να τον ρωτήσουν και πως ο ίδιος βέβαια δεν αντέδρασε ποτέ γι αυτό. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε σε πρώτη εκτέλεση με τον ερμηνευτή του ελαφρού τραγουδιού Φώτη Δήμα και ακολούθησε η επίσημη παρουσίασή του στα Δειλινά από τα δύο μεγάλα ονόματα του λαϊκού τραγουδιού

Λίγες μέρες πριν την εμφάνιση στα Δειλινά ο Μίκης Θεοδωράκης είχε στείλει προσωπική επιστολή στον Μπιθικώτση, παρακαλώντας τον να μην ερμηνεύσει τον ύμνο.

 

 

«Γρηγόρη», γράφει ο Θεοδωράκης ...« Διάβασα με κατάπληξη ότι πρόκειται να τραγουδήσεις στα Δειλινά τον “Ύμνο της Επαναστάσεως”. 

May1st

 

Πέντε χρόνια πριν συνέπεσε πάλι το Πάσχα με την Πρωτομαγιά, αναμειγνύοντας ξανά τα συναισθήματα. Σταύρωση και ανάσταση του Χριστού, σταύρωση χωρίς ανάσταση για τον κόσμο της εργασίας - και της ανεργίας, μιας και αυτό είναι το μόνιμο μοτίβο που μας επιφυλάσσει η επερχόμενη 4η Βιομηχανική Επανάσταση.

Ζούμε μια διαρκή αναδιανομή της πίττας επί το χείρον για την κοινωνία. Στη χώρα μας (τη χώρα της ιστορικής μνήμης χρυσόψαρου) είχαμε μέχρι στιγμής 5 καλές στιγμές για τους άρχοντες την τελευταία 20ετία:

1. Φαγοπότι χρηματιστηρίου 1999,

2. Φαγοπότι από την είσοδο στο ευρώ 2002,

3. Φαγοπότι των Ολυμπιακών αγώνων 2004,

4. Φαγοπότι τα μνημονιακά χρόνια 2010 έως τώρα,

5. Φαγοπότι επί κορωνοϊού, το ζούμε τώρα, με τις μεγάλες επιχειρήσεις (τύπου Τζάμπο, αλυσίδες σούπερ-μάρκετ, τράπεζες, κλπ.) να εμφανίζουν κέρδη σε καιρό κοινωνικής & οικονομικής κατάρρευσης.

Φυσικά το τελευταίο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, τα πλατειά χαμόγελα των Τζεφ Μπέζος, Μπιλ Γκέιτς, και λοιπών ολιγαρχών μαρτυρούν το αληθές, καθώς και η διαχρονική ρήση «Κάθε κρίση είναι μια ευκαιρία».

Στους αγνοούντες τα οικονομικά να επιστήσω την προσοχή στον απλό αριθμητικό τύπο του κέρδους: ΚΕΡΔΟΣ = ΕΣΟΔΑ – ΕΞΟΔΑ. Για να αυξηθεί το κέρδος πρέπει είτε να αυξηθούν τα έσοδα είτε να μειωθούν τα έξοδα είτε και τα δύο. Άρα είναι φανερό ότι δεν είναι απαραίτητο να έχεις τρελούς τζίρους (έσοδα) για να έχεις τρελά κέρδη, είναι αρκετό να έχεις πολύ χαμηλά έξοδα. Ένα από τα βασικά στοιχεία εξόδων (κόστους) για την επιχείρηση είναι το εργατικό κόστος, το οποίο καταβαραθρώνεται με την οικονομική κρίση αφού μεταφράζεται σε τρελή αύξηση της ανεργίας. Από τη στιγμή που η ανεργία δεν κοστίζει πολιτικά στις κυβερνήσεις, ίσα-ίσα τις βολεύει, αφού ρίχνει κατακόρυφα το εργατικό κόστος και εκτοξεύει στα ύψη τα κέρδη των επιχειρήσεων.

 

evdimos

 

Οι δήμοι, ως πολιτικοί αλλά κυρίως κοινωνικοί φορείς, εξορισμού απέχουν από δραστηριότητες οι οποίες έχουν στόχο το οικονομικό όφελος και επιδιώκουν -όταν λειτουργούν σωστά- το κοινωνικό όφελος. Το κοινωνικό όφελος δεν είναι πάλι μία έννοια που επιδέχεται τοπικούς περιορισμούς. Μπορούμε να μιλήσουμε, να επικαλεστούμε το όφελος της τοπικής κοινωνίας, αλλά εννοιολογικά αυτό παύει να υπάρχει, όταν για την επίτευξη του συνεπάγεται τη ζημία μία άλλης, ομάδας ανθρώπων ή μίας άλλης «τοπικής» κοινωνίας.

Γενικά δεν μπορεί να υφίσταται κοινωνική ωφέλεια, περιορισμένη σε έναν και μόνο τόπο, όταν όλες οι άλλες συνθήκες, οικονομικές, παραγωγικές, πολιτικές, εθνικές, είναι κοινές. Για παράδειγμα στην Ελλάδα, που δεν έχουμε «βιομηχανικές» και «τραπεζικές» ζώνες, ούτε και διαθέτουμε ένα μέρος σαν το Σίτυ του Λονδίνου, με αμιγώς χρηματιστηριακό – εμπορικό χαρακτήρα, δεν νομιμοποιείται ο Βόλος (πχ) να ασκεί επιχειρηματική δραστηριότητα εις βάρος της Λάρισα (πχ). Πολύ περισσότερο δε, εις βάρος  των εργαζομένων του δήμου της Λάρισας (πχ). Δεν νομιμοποιείται να τα κάνει αυτά, ούτε μόνος του ούτε σε συνέργεια με άλλους δήμους. Δεν νομιμοποιείται κυρίως από τη φύση και την υπόσταση του, αφού ως δήμος (ομάδα ανθρώπων, κοινωνικό σύνολο, διοικητική και πολιτική εμπειρία συνύπαρξης και συμμετοχής στα κοινά) προάγει το κοινό καλό και επικουρεί στην επίτευξη του γενικότερου και εθνικού, όπως αρέσει σε κάποιους να το αποκαλούν. Δεν μπορεί να διεκδικήσει τίποτα εις βάρος άλλου πολίτη της χώρας στην οποία ανήκει.