bolos 2

Καύση σκουπιδιών στον Βόλο. H Lafarge και το καμίνι της σε δράση

Ένας κόσμος που αναπτύσσεται χρειάζεται μονάδες παραγωγής. Όταν δε το μοντέλο ανάπτυξης είναι το καπιταλιστικό, απαιτούνται μονάδες εντατικής παραγωγής. Εφόσον το χρήμα κινείται πια αενάως και με την ταχύτητα των ηλεκτρονικών συναλλαγών, πρέπει και η ταχύτητα παραγωγής των προϊόντων που η αξία τους εκπροσωπείται ως κλάσμα των παγκοσμίως διακινούμενων χρηματιστηριακών αξιών, να είναι περίπου αντίστοιχη. Έτσι η παραγωγή και διάθεση απαιτούν περισσότερους πόρους (πρώτες ύλες, γη, νερό και αέρα), περισσότερες μηχανές, εξυπνότερες άρα και περισσότερες μονάδες ελέγχου, περισσότερα καύσιμα, περισσότερα λιπάσματα, φάρμακα, βελτιωτικά, συσκευασίες και ένα σωρό άλλα προϊόντα. Αγαθά, πόροι και προϊόντα που ενσωματώνονται ως αξίες στην τελική αξία του εμπορεύματος και συντελούν στην ανάπτυξη του  καπιταλιστικού κύκλου παραγωγής.  

Δεν είναι όμως μόνο τα παραπάνω που μετέχουν στον κύκλο της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Μαζί με την υποχρεωτική αύξηση της παραγωγής στην καπιταλιστική οικονομία, έρχεται και η αύξηση των αποβλήτων. Προϊόντων δηλαδή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, που μετά την παραγωγή και διάθεση τους, απλά έχουν μειωμένη αξία. Ο συνεπής καπιταλιστής το ξέρει αυτό και δεν αφήνει να του ξεφύγει η –μειωμένη έστω-  αξία.  Έτσι σήμερα παράγει κέρδη και από τα απόβλητα.

Τα εμπορεύματα του καπιταλισμού είναι προϊόντα (και εσχάτως φυσικά αγαθά τείνουν να εμπορευματοποιηθούν ως «προϊόντα» και στη χώρα μας) τα οποία έχουν έναν κύκλο ζωής.  Όσο διατηρούν την αξία τους ως διακινούμενα εμπορεύματα, οι αγορές  και τα σπίτια μας είναι οι χώροι στους οποίους αποθηκεύονται και διακινούνται. Όταν η αξία τους υποστεί μείωση και τα κατατάξει στα απόβλητα, ο δρόμος τους αλλάζει και είτε ανακυκλώνονται –τα λίγα που  διατηρούν μία χαμηλή αξία-  είτε επαναχρησιμοποιούνται –τα ελάχιστα που διατηρούν αξία χρήσης ή τους τη δίνει η ανάγκη) είτε ακολουθούν το δρόμο του αφανισμού (ταφή, πυρόλυση, καύση) αφού η γη δεν είναι απέραντη και η αξία της πρέπει να προστατευτεί. Έτσι, χώρες που διαθέτουν την οικονομική δυνατότητα, πληρώνουν ελάχιστα σε άλλες χώρες (φτωχές ή φτωχότερες) για να υποδεχθούν τα συσσωρευμένα απόβλητα των πρώτων.

Η μείωση της αξίας της γης, στις πλούσιες χώρες, αν κρατούσαν τα απόβλητα εντός των συνόρων τους, δικαιολογεί τη δαπάνη για την αποστολή τους σε κάποια χώρα που δεν θα προβληματιστεί για το φυσικό περιβάλλον και την υγεία των κατοίκων της, προκειμένου να βγάλει το κάτιτις της.

Η Ελλάδα, ευρισκόμενη ήδη στο περιθώριο της καπιταλιστικής Ευρώπης και ενώ κοιμάται βιώνοντας την αναπτυξιακή ονείρωξη, δέχεται τα απόβλητα της ανάπτυξης των άλλων χωρών και μαζί με τα δικά της, τα καίει στα καμίνια της πολυεθνικής Lafarge στον Βόλο. Επειδή η ανάπτυξη της «καινοτόμου και καινοφανούς» δραστηριότητας είναι μεγάλη (θέλουν όλο και περισσότεροι να μας στείλουν τα σκουπίδια τους), φαίνεται πως και άλλα σβησμένα καμίνια ενδιαφέρονται να «επαναλειτουργήσουν». Εκείνα του ΤΙΤΑΝΑ στην Θεσσσαλονίκη έχουν πάρει σειρά, παρότι μέχρι πέρυσι οι ιθύνοντες δεσμεύονταν πως δεν είναι στα σχέδια τους κάτι τέτοιο.

600 titan

Η Θεσσαλονίκη με την ΤΙΤΑΝ παίρνει σειρά;

Δημοτικές αρχές τύπου Μπέου στον Βόλο, αυταρχικές και υποκοσμικές πρωτοστατούν στο έγκλημα που θα σημαδεύσει τις επόμενες γενιές στην Ελλάδα. Η «ανάπτυξη» καλπάζει, η πρόοδος όμως διαρκώς υποχωρεί.

Οι πολίτες του Βόλου διαδηλώνουν κατά της καύσης σκουπιδιών στις εγκαταστάσεις της Lafarge (πρώην ΑΓΕΤ Ηρακλής) και η δημοτική αρχή τους αντιμετωπίζει με τη βία των ΜΑΤ, εξυπηρετώντας την πολυεθνική Lafarge και την Ευρωπαϊκή Ένωση. H ΑΓΕΤ εισάγει σκουπίδια από την Ιταλία, όπου η καύση τους γινόταν παλιότερα από την ιταλική μαφία.

Το INFO-WAR  μας πληροφορεί πως με την Κίνα να απαγορεύει από το 2018 την εισαγωγή σκουπιδιών, η Δυτική Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να πετά τα σκουπίδια της στην πάλαι ποτέ περιφέρεια του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Τα μεταφέρει στην περιφέρεια της Ε.Ε. και συγκεκριμένα σε χώρες όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία και προσφάτως και η Ελλάδα.

Το INFO-WAR επίσης  παρουσιάζει ένα σύντομο ιστορικό της καύσης σκουπιδιών, από την ιταλική μαφία μέχρι τον Βόλο, σε κείμενα του Χρήστου Αβραμίδη και επιμέλεια του Αλέξανδρου Λιτσαρδάκη.

(πηγή πληροφοριών INFO-WAR)