lignadis 5

 

Βλέπουμε τη Μάρα Ζαχαρέα να προσπαθεί να συγκαλύψει το θέμα λέγοντας πως είναι σχεδόν ένα «τίποτα», το Γιώργο το Λιάγκα να παριστάνει τον κοινωνικά ευαίσθητο, το Στέφανο Χίο με το "Μακελειό" να βρίσκει πεδίο δράσης λαμπρό και κάπου εκεί θυμηθήκαμε και μια ιστορία όχι και τόσο παλιά, από το «ένδοξο» Λιμενικό Σώμα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή

Οι αποκαλύψεις στο χώρο του θεάματος συνεχίζονται. Οι καταγγελίες πληθαίνουν και ευχόμαστε να βγει κάτι καλό από όλο αυτό. Και λέμε πως ευχόμαστε γιατί, πέρα από τα ξεκάθαρα σήματα, υπάρχει παράλληλα και πολύς θόρυβος που κάνει το σήμα να μην ακούγεται καθαρά. Οι διάφορες εκπομπές της τηλεόρασης, αυτές που χρόνια τώρα προωθούσαν το σεξισμό και τον κάθε είδους κοινωνικό ρατσισμό, τώρα παριστάνουν πως έπεσαν από τα σύννεφα και στήνουν τρελό πανηγύρι πάνω σε ανθρώπινα δράματα χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα και διασπείροντας άτακτα βέλη προς όλες τις κατευθύνσεις κάνοντας τους στόχους να θολώνουν.

Ο Γιώργος ο Λιάγκας για παράδειγμα. Αυτός που ξεχνώντας πως έχει την ευθύνη του δημόσιου λόγου, πριν από λίγο καιρό μόλις, μιλούσε για «χοντρές» και γέλαγε στην τηλεόραση με το περιστατικό της εκσπερμάτωσης ενός άντρα πάνω σε μια ανυποψίαστη φοιτήτρια. Τώρα, αποφάσισε να παίξει τον κοινωνικά ευαίσθητο. Σου λέει, αφού ήρθε το κύμα, ας το καβαλήσω κι εγώ. Κάπου θα με πάει. Και να το κλάμα, να η ευαισθησία, να η υποκρισία, να και ο αποπροσανατολισμός. Όλα γίνονται θέαμα, όλα γίνονται θυσία στο βωμό του θεάματος

Είδαμε όμως και το αντίθετο φαινόμενο, ακόμη χειρότερο. Είδαμε τα κατά παραγγελία ρεπορτάζ από τους ισχυρούς φίλους κάποιων εμπλεκομένων που προσπαθούσαν, κόντρα στην κοινή λογική, να τους βγάλουν λάδι. Κραυγαλέο παράδειγμα το ρεπορτάζ της Μάρας Ζαχαρέα στο STAR που για την περίπτωση του Λιγνάδη, έκανε λόγο για διώξεις για το «τίποτα», επιδεικνύοντας μια προκλητικά επιλεκτική ευαισθησία, όταν παρόμοια ευαισθησία δεν επέδειξαν ποτέ σε άλλες περιπτώσεις. Και αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Όσο πιο χαμηλά βρίσκεται κάποιος στην ιεραρχική δόμηση της ταξικής μας κοινωνίας, τόσο πιο άσχημα αντιμετωπίζεται. Όχι μόνο από τα Μέσα, όχι μόνο από την αστυνομία, όχι μόνο από τη δικαιοσύνη, αλλά και από τον μέσο πολίτη. Δυστυχώς, έχει περάσει στο μέσο πολίτη αυτής της χώρας η πεποίθηση πως κάποιοι άνθρωποι πρέπει να είναι περισσότερο ίσοι από κάποιους άλλους

  lignadis 1

 

NoOrder

Σήμερα, 16/2/2021 και ενώ ξυπνήσαμε στα λευκά, μέσα σε ένα λευκό τοπίου που για τους πλείστους είναι όνειρο αλλά για κάποιους είναι σκληρός εφιάλτης, γίναμε μάρτυρες ενός αισχρού θεάματος, που δεν τιμά κανέναν που θέλει να αποκαλείται άνθρωπος.

Δίκυκλα να προχωρούν, σχεδόν ακροβατώντας πάνω σε πίστα πάγου, για να πάνε σε «μερακλήδες του καφέ και της τυρόπιτας» το κολατσιό τους. Τον καφέ τους για να «ανοίξει το μάτι τους» Αργότερα βρήκαμε και πολλά άλλα τέτοια περιστατικά φωτογραφημένα και αναρτημένα στο facebook

DeliveryCafe

(πηγή Κ. Παπαντωνίου FB)

dionysos

(πηγή 902.gr)

Το συνδικάτο των εργαζομένων έβγαλε μία ανακοίνωση όπου, «καλεί όλους τους συναδέλφους διανομείς να αρνηθούν σε αυτές τις συνθήκες τη διανομή με μηχανάκι, να ειδοποιήσουν άμεσα σε περίπτωση που εξαναγκάζονται να δουλέψουν με το χιονιά». Η κυβέρνηση και οι εργοδότες, τονίζει, «πρέπει άμεσα να πάρουν μέτρα για τη προστασία και ασφάλεια των διανομέων» και απαιτούν μεταξύ άλλων να απαγορευτεί η διανομή με μηχανάκι για όσες μέρες κρατήσει η κακοκαιρία.

Επειδή  το να απευθύνεσαι σε κτήνη (τι άλλο μπορεί να είναι αυτός που δεν καταλαβαίνει πως με το χιόνι είναι απαράδεκτο να εκθέτεις εργαζόμενους σε κίνδυνο ζωής, για να εισπράξεις 3 ευρώ, όσο κάνει ένας καφές και μία τυρόπιτα), προτείνουμε από τις στήλες της Attica Voice, το ακόλουθο:

mpatsoi

 

Αυτή η κυβέρνηση νομίζει πως έχει βρει τη λύση «δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν». Πονάει χέρι, διορίζει μπάτσους. Πονάει κεφάλι, διορίζει μπάτσους. Σε αυτή την κυβέρνηση οι γιατροί και οι δάσκαλοι περισσεύουν. Αυτοί που της λείπουν είναι οι μπάτσοι. Ετοιμάζεται να διορίσει χίλιους μπάτσους στα Πανεπιστήμια, λέει. Για να προστατεύσουν ποιους και από τι ακριβώς;

Οι αποτυχημένες κοινωνίες γεννάνε αδικία και βία. Η κοινωνία μας έχει αποτύχει και η κατρακύλα της ακόμη δεν έχει πιάσει πάτο. Προς τα εκεί πηγαίνει πάντως. Προς τον πάτο ολοταχώς. Για τη διάσωσή της χρειάζονται ριζικές τομές, χρειάζεται επανεκκίνηση της κοινωνίας με άλλα προτάγματα, με άλλες αξίες, κάτι για το οποίο το σύστημα της αγοράς δεν έχει το κατάλληλο λογισμικό.

Όποιος νομίζει ότι το πρόβλημα θα λυθεί με συνεχείς προσλήψεις μπάτσων, είναι βαθιά νυχτωμένος. Αυτό που θα προκύψει θα είναι ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ αθλίων: των εξαθλιωμένων από τη μια και των μπάτσων από την άλλη. Οι μόνοι που δεν θα πληγούν από τον εμφύλιο αυτό, θα είναι μόνο όσοι ζουν στις προστατευμένες γυάλες τους και, ας το καταλάβουμε καλά, εμείς δε θα ανήκουμε σ’ αυτούς

 

 

synnefa

 

Για τι να πρωτογράψει κανείς; Από παντού καταφτάνει η ασχήμια και η υποκρισία. Βλέπουμε αυτές τις μέρες τους ανθρώπους της τηλεόρασης να βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση πέφτοντας από τα σύννεφα. Αφού, επί δεκαετίες, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι αναπαρήγαγαν την κουλτούρα του σεξισμού, τώρα μένουν άφωνοι από όσα ακούγονται. Σαν να μην τα ήξεραν, σαν να μην τα είχαν ακούσει, σαν να μην τα υποπτεύονταν. Σαν να τους νοιάζει.

Τίποτα δεν τους νοιάζει στην πραγματικότητα. Μόνο η τηλεθέαση. Και είναι λυπηρό και μάταιο να χρησιμοποιούνται αυτά τα ίδια μέσα που προβάλλουν και αποθεώνουν τον σεξισμό ως ένα βήμα καταγγελίας του.

Είδαμε αυτές τις μέρες στο δελτίο ειδήσεων της κρατικής ΕΡΤ να φιλοξενούνται στελέχη της ΔΑΠ, της φοιτητικής παράταξης της Νέας Δημοκρατίας, ως τυχαίοι φοιτητές και να υπερασπίζονται το νομοσχέδιο της Κεραμέως για θέσπιση ανώτατου ορίου φοίτησης και για πανεπιστημιακή αστυνομία. Ο ένας μάλιστα από αυτούς μόλις ψηφιστεί ο σχετικός νόμος θα πρέπει να διαγραφεί την ίδια στιγμή από τα Πανεπιστήμια, όντας πλέον στο έβδομο έτος της σχολής του.

Όποιος έχει περάσει από τα ελληνικά Πανεπιστήμια, γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει ΔΑΠ. Η παράταξη που υποτίθεται πως υπερασπίζεται την αξία της αριστείας, είναι πρώτη στις διασυνδέσεις και στις αντιγραφές, είναι πρώτη στις εκδρομές στη Μύκονο και στην Αράχωβα, είναι πρώτη και στο σεξισμό. Μια ματιά στις αφίσες της είναι αρκετή για να μας δείξει πως δε χρειάζεται να ψάχνουμε σε κάποιο άλλο σύμπαν τις αιτίες του σεξισμού και του βιασμού

 

DamagePiano

Στο διάβασμα της είδησης των βανδαλισμών στο Ωδείο Athenaeum , η σκέψη σταματά να λειτουργεί. Σταματά να υπάρχει. Αρνείται να δεχτεί την «πληροφορία». Όσο ευρύχωρη και αν μπορεί να γίνει η ανθρώπινη σκέψη, όσο και αν προσπαθεί διαρκώς να διευρύνει τις βιβλιοθήκες της προκειμένου να τακτοποιήσει κάπου τις πληροφορίες που τη βομβαρδίζουν καθημερινά, τόση κτηνωδία δεν τη χωράει. Και από την πλημμύρα φρίκης που συντελείται στον νου, το λογικό παραλύει, η σκέψη αδειάζει και δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις, τίποτα να πεις, τίποτα να γράψεις.

Πέρασαν 5 μέρες από τη στιγμή που κυκλοφόρησε η είδηση των βανδαλισμών σε έναν ιδιαίτερο χώρο τέχνης. Σε έναν χώρο δημιουργίας, αφού η μουσική (κατά βάση) είναι από τις τέχνες που δεν σταματούν να αναπνέουν δίπλα μας. Από τη στιγμή της πρώτης γέννησης ενός μουσικού έργου, αυτό ξαναγεννιέται κάθε φορά, που ένας ακόμα  μουσικός, θα το ερμηνεύσει. Και η ανάσα του έργου, η ανάσα της ίδια της τέχνης βγαίνει μέσα από όργανα σαν και αυτά που κατάστρεψαν πριν 4 μέρες, άγνωστοι. Μέσα από χώρους σαν του Ωδείου Athenaeum, που σκοτείνιασαν οι ίδιοι άγνωστοι. Για εξίσου  άγνωστους λόγους -ή  ενδεχομένως γνωστούς σε  κάποιους- , πλην όμως τόσο άρρωστους, που και η ίδια η φρίκη δεν τους αντέχει.

Διαβάζουμε για την καταστροφή του σετ των μεγάλων κρουστών, που δεν μπορούσαν να μεταφέρουν, για να αποσπάσουν τα μεταλλικά στεφάνια των τυμπάνων. Τέλος –λέει το σχετικό ρεπορτάζ-  προχώρησαν στον ψεκασμό όλου του εσωτερικού του τριώροφου κτηρίου με σκόνη από τους πυροσβεστήρες. Έψαξαν –σύμφωνα με το ρεπορτάζ της επόμενης μέρας-  και άδειασαν όλες τις βιβλιοθήκες, έκλεψαν ή κατέστρεψαν κιθάρες, βιολοντσέλο κοντραμπάσο, άρπα, μεταλλόφωνα και ξυλόφωνα, 3 σετ ντραμς, πίνακες, γλυπτά και φωτιστικά, τηλεφωνικό κέντρο και υπολογιστές, σωληνώσεις ύδρευσης, θέρμανσης και καλωδιώσεις ΔΕΗ.  Ποια είναι αυτή η αρρώστια που ωθεί κάποιον να βγάλει τη μανία του πάνω σε μουσικά όργανα; Ακόμα και αν μπορεί να δικαιολογήσει κάποιος την αναγραφή συνθημάτων σε τοίχους, την εισβολή και κατάληψη άδειων κτιρίων, την κατάληψη ακόμα και κυβερνητικών κτιρίων, σε πολλές περιπτώσεις, ως πολιτική δράση, αντίδραση ή ακόμα και κοινωνική ανάγκη,  η καταστροφή ενός ωδείου είναι εντελώς ακατανόητη. Αυτό,  προκειμένου να μην προλάβουν οι διάφοροι «επαγγελματίες ανατόμοι της κοινωνίας» να στιγματίσουν την κοινωνική αντίδραση  απέναντι σε αυτούς που εξαθλιώνουν κοινωνίες, ταυτίζοντας την με την απάνθρωπη και φρικαλέα καταστροφή ενός χώρου καλλιέργειας και προαγωγής του πολιτισμού.