BNW

Στη Ραφήνα ανατέλλει ο «θαυμαστός καινούργιος κόσμος» του Aldus Huxley

Η παρωδία συνεχίζεται, όσο βολεύει τον αυταρχισμό της διοίκησης του δήμου Ραφήνας (κάποιοι επιμένουν να λένε «και Πικερμίου»)

Σκοτάδι έχει πλακώσει σε συνεδριάσεις, συμβούλια, διαβούλια. Οι πολίτες, από την παρασκιά των γεγονότων παρακολουθούν (τρόπος του λέγειν πια) αμέτοχοι στα γεγονότα, εικονικές πλειοψηφίες να διατείνονται πως αποφασίζουν για τη ζωή και την καθημερινότητα. Σε ακόμα πιο αθέατες και πιo αμφισβητούμενες διαδικασίες.

Τα παραδείγματα άφθονα. Τελευταίο κρούσμα η πρόσκληση για ην σύγκληση της επιτροπής ποιότητας ζωής «δια περιφοράς», δηλαδή εν κρυπτώ και δίχως να υπάρχει καμία δυνατότητα διαβούλευσης, εξακρίβωσης της συμμετοχής, ακόμα και παρέμβασης από τους δημότες, για την ποιότητα της ζωής των οποίων, υποτίθεται πως φροντίζει η επιτροπή. (ο βαρβαρισμός «δια περιφοράς συνεδρίαση» οσονούπω θα παγιωθεί στο λεξικό της κοινής νεοελληνικής)

Ένας δήμαρχος  συμπεριφερόμενος ως δικτατορίσκος, αντιδήμαρχοι και σύμβουλοι της πλειοψηφίας καμωμένοι από το ίδιο φύραμα, δεν αντιδρούν. Αντιπολίτευση που δεν αντιδρά επίσης, μοιάζοντας με …συμπολίτευση. Διοικούντες εραστές του αυταρχισμού, βρήκαν στην σχεδόν αδιάφορη (ή στη συνεργαζόμενη αντιπολίτευση) και στην αναγκαστική -λόγω πανδημίας- νομοθεσία, τη χρυσή ευκαιρία.

Στη νομοθεσία  του υπουργού Θεοδωρικάκου και του πρωθυπουργού Μητσοτάκη, βρήκαν τη λύση στο πρόβλημα τους. Τη δυνατότητα νομότυπης φίμωσης κάθε αντίθετης φωνής. Τη φίμωση κάθε πολίτη που ζητά δημοκρατικές διαδικασίες και διαφάνεια στον δήμο.

Η πράξη νομοθετικού περιεχομένου και οι κυρωτικοί της νόμοι δίνουν την ευκολία της συνεδρίασης εν κρυπτώ και της λήψης αποφάσεων στα βολικά, για την αυθαιρεσία, σκοτάδια. Σε ένα περιβάλλον το οποίο είναι νομικίστικα προστατευμένο, αλλά  πολιτικά αθεμελίωτο, αστήρικτο.

Δεν ελπίζουμε τίποτα. Δεν περιμένουμε καμία δημοκρατική αναλαμπή από ένα δήμο που αποδεδειγμένα πια, κακοδιοικείται. Σίγουρα το μέλλον θα αποκαλύψει πολλά άσχημα. Τίποτα δεν μπορεί να μείνει εσαεί θαμμένο και μακριά από το φως της αλήθειας. Το κρίσιμο στην όλη κατάσταση είναι το να μπορούν αυτά που θα βγουν στον ήλιο κάποτε, να διορθωθούν. Να είναι δηλαδή, τουλάχιστον μερικώς, αναστρέψιμα.

alchemylab

Η διαβούλευση επί των θεμάτων που απασχολούν έναν δήμο σήμερα (ή τον Δήμο στην αρχαιότητα) είναι ο θεμέλιος λίθος της δημοκρατίας. Μοναδικό θεμέλιο της, στις αμεσοδημοκρατικές κοινωνίες, βασικός πυλώνας στις αντιπροσωπευτικές (τις όχι και τόσο «δημοκρατίες»). Όπως και να ‘ναι όμως, η διαβούλευση μεταξύ των πολιτών, είτε εκπροσωπούν συλλογικότητες, είτε εκφράζουν τη δική τους γνώμη, είναι απαραίτητη για να λειτουργήσει η δημοκρατία.

Ο νομοθέτης του «Κλεισθένη» -όπως ίσως στρεβλά αποκαλείται ο Ν.4555/18, προβλέπει τουλάχιστον για τον πρώτο αυτοδιοικητικό βαθμό, τη σύσταση δημοτικής επιτροπής διαβούλευσης (ΔΕΔ), ως όργανο με συμβουλευτικές αρμοδιότητες. Αποτελείται δε από εκπροσώπους τοπικών φορέων, συλλογικοτήτων κλπ και κατά το 1/3 (σύμφωνα με τον πρόγονο του Κλεισθένη, τον Καλλικράτη Ν3852/10 συμμετέχουν και δημότες, σε αριθμό ίσο με το ένα τρίτο (1/3) του αριθμού των μελών εκπροσώπων φορέων, συλλογικοτήτων κλπ. Συνολικά λοιπόν 50 άνθρωποι (25-50 ανάλογα με τον πληθυσμό) διαβουλεύονται επί των θεμάτων που η διοίκηση καλείται να αποφασίσει και την συμβουλεύουν.

Ως γνωστόν, οι διοικήσεις των δήμων συνήθως είναι αλλεργικές στη διαβούλευση και πιο πολύ στις συμβουλές των δημοτών. Εύκολα τις παρακάμπτουν, αφού ο Κλεισθένης δεν δίνει στις ΔΕΔ πιο ισχυρό χαρακτήρα, από τον συμβουλευτικό. Όμως οι επιτροπές διαβούλευσης, σαν επιτροπές που δομούνται από τους ίδιους τους δημότες και τις συλλογικότητες που σχηματίζουν, κουβαλούν αυτοδικαίως και εκ συστάσεως έναν ισχυρά πολιτικό χαρακτήρα και οι γνωμοδοτήσεις τους -οι συμβουλές τους- γίνονται εικόνα και ουσία της πολιτικής ζωής του τόπου.

gaitis2

13 μέλη της δημοτικής επιτροπής διαβούλευσης, ενόψει της εικονικής σύγκλησης της 25ης Ιουλίου, διατύπωσαν δύο πολύ συγκεκριμένα αιτήματα.  Τα αιτήματα διατυπώθηκαν μετά από αξιολόγηση των θεμάτων για τα οποία καλούνταν να γνωμοδοτήσουν, βάσει της πρόσκλησης που τους απηύθυνε ο πρόεδρος της Δημοτικής Επιτροπής Διαβούλευσης από τις 13/7/2020 και σε μία σειρά από –ουσιαστικά εσφαλμένες-  «Ορθές Επαναλήψεις»* της.

Τα θέματα αυτά –πράγματι κρισιμότατα-  ήταν

1. Γνωμοδότηση για τον καθορισμό των οριογραμμών ρεμάτων στο πλαίσιο   κατάρτισης του ειδικού πολεοδομικού σχεδίου (Ε.Π.Σ) στην περιοχή «ΜΑΤΙ» ΑΤΤΙΚΗΣ

2. Γνωμοδότηση στα πλαίσια διαβούλευσης της στρατηγικής μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων (ΣΜΠΕ)  του ειδικού πολεοδομικού σχεδίου (Ε.Π.Σ) για την πυρόπληκτη 

3. Γνωμοδότηση επί του έργου « ΑΙΟΛΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ (ΑΣΠΗΕ) συνολικής ισχύος 14,7MW και των συνοδών σε αυτό έργων , της εταιρείας ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΚΑΦΗΡΕΩΣ ΕΥΒΟΙΑΣ Ο.Ε, για αιολικό πάρκο στην Εύβοια

4. Γνωμοδότηση επί της «Κατάρτισης του Τεχνικού Προγράμματος έτους 2021».

mploko01

 

Μία ιστορία από τα χρόνια της Κατοχής που θα μπορούσε να αποτελεί σενάριο κινηματογραφικής ταινίας. Μια ιστορία που έρχεται να μας υπενθυμίσει πόσο δύσκολες εποχές έχει περάσει αυτός ο τόπος. Είκοσι Ραφηνιώτες διασώθηκαν την τελευταία στιγμή από το εκτελεστικό απόσπασμα. Πολλοί το απέδωσαν σε θαύμα της, εορτάζουσας εκείνη την ημέρα, Αγίας Μαρίνας. Δυστυχώς όμως, τα θαύματα ούτε κρατούν πολύ, ούτε είναι για όλους τους ανθρώπους. Βλέπετε, μετά  από μερικές ημέρες, οι Γερμανοί συνέλαβαν στο σωρό και απαγχόνισαν στο Πικέρμι 56 ανθρώπους. Άλλους. Έπρεπε να εκδικηθούν. Πάση θυσία. Με οποιονδήποτε τρόπο. Ας παρακολουθήσουμε, όμως, την ιστορία του μπλόκου της Ραφήνας, όπως μας την αφηγήθηκαν άνθρωποι που την έζησαν από κοντά αλλά και απόγονοι αυτών των ανθρώπων

 

To θαύμα της αγάπης

Ο κάθε τόπος κρύβει τις δικές του μικρές ή μεγάλες ιστορίες.

Ιστορίες που χάνονται στο πέρασμα του χρόνου, ιστορίες που παραδίδονται στη λήθη του πανδαμάτορα χρόνου μέχρι να ξεχαστούν ολότελα.

Μια παλιά ιστορία της Ραφήνας αφορά τη διάσωση των 21 Ραφηνιωτών που συνελήφθηκαν από τους Γερμανούς στις 17 Ιουλίου 1944, ανήμερα της γιορτής της Αγίας Μαρίνας.

Η διάσωση τους αποδίδεται σε θαύμα της Αγίας Μαρίνας.

Εις ανάμνηση της διάσωσης μετατράπηκε το παλιό πολυβολείο των Γερμανών σε ναΰδριο αφιερωμένο στην Αγία Μαρίνα.

Από πάνω του κτίστηκε το 1947 ο Άγιος Νικόλαος που δεσπόζει πάνω από το λιμάνι της Ραφήνας.

sargologos

 

«Αλίμονο στο λαό που έχει ανάγκη από ήρωες», έγραψε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ στο θεατρικό του έργο «Η ζωή του Γαλιλαίου», θέλοντας να πει πως σε ένα λαό ώριμο, όλα τα μέλη του θα είναι ισάξιοι συνοδοιπόροι και δε θα χρειάζεται να περιμένουν άβουλοι και μοιραίοι την εμφάνιση κάποιου ήρωα που θα τους σώσει.

Δυο φορές αλίμονο, συμπληρώνουμε εμείς, στην κοινωνία που έχει ανάγκη από ευεργέτες, γιατί η ύπαρξή τους αναδεικνύει την αποτυχία της κοινωνίας να είναι αυτοδύναμη και αυτάρκης, την ίδια στιγμή που κάποια μέλη της εμφανίζονται να έχουν περίσσευμα

Τρεις φορές αλίμονο, όταν οι «ευεργέτες» χρησιμοποιούν την υποτιθέμενη ευεργεσία τους για προσωπικό όφελος, είτε αυτό πρόκειται για διαφήμιση της επιχείρησής τους είτε για να πάρουν μια θέση εκκίνησης στην πολιτική σκακιέρα του τόπου. «Κάνε το καλό και ρίχτο στο γιαλό», έλεγε κάποτε ο σοφός λαός. Τώρα, όταν θέλει κάποιος να κάνει το καλό, καλεί τις κάμερες να τον φωτογραφήσουν, χωρίς ντροπή και συστολή.

Τέσσερεις φορές αλίμονο, όταν οι πολιτικοί άρχοντες, αντί να ντραπούν για το έλλειμμά τους, αυτό που δίνει χώρο στους «ευεργέτες» να παίξουν το παιχνίδι τους,  θεωρούν αντίθετα πως είναι μια καλή ευκαιρία για να διαφημίσουν τον εαυτό τους και να κερδίσουν πόντους δημοφιλίας σε μια θεατρική παράσταση με φωτογράφους, χειραψίες και χαμόγελα

ΥΓ. Επιλέξαμε ως εικόνα του άρθρου μια φωτογραφία από μια τέτοια παράσταση που παίχτηκε πρόσφατα στο Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου. Ξέρουμε πως όπου και να κοιτάξουμε, τέτοιες θεατρικές παραστάσεις παίζονται παντού και σε πολύ υψηλότερα επίπεδα. Γι’ αυτό και επιμένουμε να φωνάζουμε «Αλίμονο – και ντροπή - στις κοινωνίες που έχουν ανάγκη από ευεργέτες»

Sponsor

Πανελλαδικές 2020… Τα κυλικεία των σχολείων είναι κλειστά λόγω … κορονοϊού. Φαίνεται πως στο περιβάλλον του κυλικείου, ο ιός έχει υψηλή μεταδοτικότητα, σε αντίθεση με τις στενές και πολλές φορές ελλιπώς αεριζόμενες σχολικές αίθουσες.

Όπως και να έχει, όμως, οι μαθητές που έδιναν εξετάσεις έπρεπε να είναι εκεί και, δυστυχώς, όσοι από αυτούς δεν προνόησαν να φέρουν μαζί τους νερό, δοκιμάστηκαν για τα καλά. Εκτός από την πρώτη ημέρα, τη μέρα των εντυπώσεων, της βιτρίνας και των δηλώσεων. Εκείνη τη μέρα, ο Δήμος Ραφήνας-Πικερμίου έφερε στο σχολείο μπουκαλάκια με νερό για να δοθούν στους μαθητές. Ως συνήθως, δεν επρόκειτο για δικά του έξοδα. Ειπώθηκε ότι χορηγός ήταν γνωστό μαγαζί της πλατείας της Ραφήνας. Δόθηκε επίσης η υπόσχεση από τους ανθρώπους του Δήμου, πως κάθε μέρα θα ερχόταν ένα φορτίο με νερά στο σχολείο

Παρά την αρχική υπόσχεση όμως, νερά δεν ξαναήρθαν. Κανείς δεν ξέρει το γιατί. Το μετάνιωσε ο χορηγός; Υπήρξε κακή συνεννόηση μεταξύ του Δήμου και του χορηγού; Είπε ψέματα ο εκπρόσωπος του Δήμου; Το θέμα είναι πως τα νερά δεν ήρθαν. Ο δήμαρχος του τζάμπα φαίνεται πως δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει χορηγό για τα νερά. Ας γινόταν  τουλάχιστον να πίνονταν τα αντισηπτικά που ξεφόρτωσε στο δημαρχείο ο φίλος ιχθυολόγος-σαργολόγος

Κάποιοι μπορεί να πουν πως το θέμα δεν είναι σημαντικό. Θα πουν, επίσης, πως ο δήμαρχος δεν είχε καμία υποχρέωση να φέρει νερά στα σχολεία και δε θα έχουν άδικο  σύμφωνα με  το γράμμα του νόμου. Από ένα δήμαρχο, όμως, που όποτε γίνεται  κατάληψη στα σχολεία τρέχει με μια ψαλίδα να κόψει τις αλυσίδες φωνάζοντας «το σχολείο είναι δικό μου», θα περίμενε κανείς κάτι  περισσότερο από αδιαφορία, ειδικά αυτή την περίοδο κατά την οποία τα παιδιά καλούνται να δώσουν εξετάσεις κάτω από πρωτόγνωρες συνθήκες.

Γιατί, βρε Λουδοβίκε των κατωγείων, εκτός από το να λες αλήτες τους μαθητές όταν  κάνουν κατάληψη και γράφουν συνθήματα στους τοίχους των σχολείων, μπορείς να κάνεις και κάτι καλό γι αυτούς. Μπορείς;

 

 

Σε κάθε πόλη της Ελλάδας θα υπάρχει πάντα ένας Βενιζέλος, ένας Πλαστήρας, ένας Παπανδρέου, ένας Καραμανλής, είτε ως δρόμος, είτε ως πλατεία. Τέτοια είναι η έλλειψη φαντασίας και τέτοια είναι η μηδαμινή σημασία που δίνουν οι τοπικοί άρχοντες στην ιστορία του τόπου τους. Ιστορία που αν την γνώριζαν, είναι σίγουρο πως θα έβρισκαν πολύ πιο σημαντικούς ανθρώπους από τους παραπάνω για να τιμήσουν. Πολύ πιο σημαντικούς και σε ήθος και σε πραγματική προσφορά

Ο αρχαιολόγος Δημήτριος Θεοχάρης, είναι ο πρώτος που εντόπισε και ανέσκαψε τη δεκαετία του ’50, μέρος ενός ιδιαίτερα σημαντικού προϊστορικού οικισμού που χρονολογείται από το 2500 έως το 1200 π.Χ. Είναι η ίδια μεγάλη μορφή που ανέσκαψε το Ασκηταριό στις Μαρίκες και τα χαλκουργεία της ίδιας περιόδου, βάζοντας την άγνωστη έως τότε Ραφήνα στον χάρτη της προϊστορίας με χρυσά γράμματα.

Η μικρή πλατεία Ταχυδρομείου, μετά την νέα ανασκαφή και διαμόρφωσή της, μας δίνει την ευκαιρία να θαυμάσουμε ένα καινούριο τμήμα του οικισμού αυτού. Δεν αξίζει λοιπόν να δοθεί σε αυτήν την πλατεία το όνομα εκείνου που πρώτος τον ερεύνησε;