Rafina valaneio 04

 

To archaiologia.gr δημοσιεύει ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο σχετικά με τις ανασκαφές που έλαβαν χώρα στη Ραφήνα κατά τη διάρκεια του περασμένου Σεπτεμβρίου. Οι ανασκαφές έγιναν στον αρχαιολογικό χώρο του Ρωμαϊκού Βαλανείου στη Ραφήνα – όπου από το 2013 διεξάγεται συστηματική ανασκαφική έρευνα του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Ανατολικής Αττικής (ΕφΑΑνΑτ). Τον αρχαιολογικό χώρο επισκέφθηκε το ΑΜΕ-ΜΠΕ και συνομίλησε με τους υπεύθυνους της ανασκαφής

Η atticavoice αναδημοσιεύει εκτεταμένα τμήματα του άρθρου, ενώ ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το βρείτε εδώ

«Βρισκόμαστε στον Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου, κάπου ανάμεσα στη Διασταύρωση και στο γνωστό λιμάνι της Ραφήνας. Σε αυτόν εδώ τον χώρο, που όλοι τον ξέρουν ως Ρωμαϊκό Βαλανείο της Ραφήνας, τη δεκαετία του ’70, τον περασμένο αιώνα δηλαδή, με αφορμή έργα της τότε κοινότητας Ραφήνας, βρέθηκαν τυχαία λείψανα ενός αρχαίου οικοδομικού συγκροτήματος. Η Αρχαιολογική Υπηρεσία, που θεώρησε υποχρέωσή της να το διερευνήσει, αποκάλυψε ένα σύμπλεγμα δωματίων καταρχήν λουτρικού χαρακτήρα και στη συνέχεια φρόντισε να απαλλοτριώσει τον χώρο. Όμως, μετά από 45 χρόνια, ο χώρος αυτός έμενε αταύτιστος και παρόλο που το μνημείο ήταν ιστάμενο και καθαριζόταν, βρισκόταν σε κίνδυνο ως προς την περαιτέρω διατήρησή του. Έτσι, το 2012 η τότε Β’ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων της Αττικής αποφάσισε να συνεργαστεί με το Πανεπιστήμιο Αθηνών και με τον συνάδελφο αρχαιολόγο, επίκουρο καθηγητή της Ρωμαϊκής Αρχαιολογίας, Στυλιανό Κατάκη. Από το 2013, λοιπόν, βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πρόγραμμα συστηματικής ανασκαφικής έρευνας, στο πλαίσιο της συνεργασίας των δυο φορέων, με σκοπό να δούμε ποιος είναι ο χαρακτήρας του μνημείου και αν σχετίζεται, τόσο το ίδιο όσο και ο περιβάλλων χώρος του, με τον αρχαίο δήμο Αραφήνος, από τα λίγα ονόματα δήμων που διατηρούνται στις μέρες μας σχεδόν χωρίς παραφθορά», αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο δρ Βαγγέλης Νικολόπουλος, Προϊστάμενος Τμήματος Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και Μουσείων της ΕφΑΑνΑτ, συνδιευθυντής της ανασκαφής.

 

rema 427aa

 

Συνεχίζοντας το οδοιπορικό μας στο πολύπαθο Μεγάλο Ρέμα της Ραφήνας, δημοσιεύουμε – με αρκετή καθυστέρηση – το τέταρτο μέρος, ίσως το πιο σκληρό από όσα έχουμε κάνει μέχρι τώρα (αν και οι πληροφορίες που έχουμε, είναι πως στα επόμενα μέρη θα συναντήσουμε ακόμη σκληρότερες εικόνες). Οργή και θλίψη ήταν τα συναισθήματα που νιώθαμε σε όλη τη διαδρομή. Τόσο για αυτούς που εξακολουθούν παντοιοτρόπως να ρυπαίνουν το Ρέμα, όσο και για την εκκωφαντική αδιαφορία και απουσία του Δήμου. Ενός Δήμου που αφήνει το Ρέμα να εκπέσει στην έσχατη απαξίωση, ίσως για να μπορέσει κάποτε, χωρίς την παραμικρή αντίσταση, να βάλει οριστικά την ταφόπλακα από πάνω του και να αναφωνήσει με περισσό θράσος και αναίδεια «Σήμερον θάπτομεν το Μεγάλο Ρέμα», όπως είχε ξεστομίσει το 1939 για τον Ιλισσό ο δικτάτορας Μεταξάς όταν έθαψε κυριολεκτικά τον ομώνυμο ποταμό και έχασε οριστικά η Αθήνα έναν ζωογόνο πνεύμονα

Καλύτερα, όμως, να δώσουμε το λόγο σε έναν από τους συνοδοιπόρους μας, τόσο στο Μεγάλο Ρέμα όσο και στην atticavoice, το βιολόγο Αντώνη Λαζαρή, για να μας ξεναγήσει με το μοναδικό του ύφος στην αγωνιώδη προσπάθεια του Ρέματος να κρατηθεί ζωντανό, στην ανθρώπινη ασέβεια που προσπαθεί να το καταστρέψει αλλά και στην προκλητική αδιαφορία του Δήμου

 

Μακρύ Ταξίδι της Μέρας μέσα στη Νύχτα

Ο τίτλος του θεατρικού έργου του Ευγένιου Ο’ Νηλ «Μακρύ Ταξίδι της Μέρας μέσα στη Νύχτα» ταιριάζει γάντι με όσα αντικρίζουμε στο κομμάτι της υδάτινης διαδρομής του Βαλανάρη από τη συμβολή του με το Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας μέχρι το γεφυράκι πίσω από το Βάρδα, κοντά στη Λεωφόρο Μαραθώνος.

Είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς αυτά που θα αντικρύσει σε αυτό το κομμάτι της διαδρομής. Ο γνωστός νεο-ελληνικός παραλογισμός αγγίζει το απόλυτο.

«Οποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει.»

Μάνος Χατζιδάκις

Τι να πούμε τότε, για εκείνους που διαφήμιζαν το τέρας;

 

«Εγκληματική οργάνωση» έκρινε πριν λίγες μέρες το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων την νεοναζιστική εθνικιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής. Λίγο καθυστερημένα ήρθε βέβαια, αυτή η κρίση των αστικών θεσμών. Διότι το αντιφασιστικό κίνημα αλλά και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα είχαν αποφανθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια (ήδη από τη δεκαετία του '80) για το νεοναζιστικό μόρφωμα και όλα αυτά τα χρόνια έχουν δώσει τις αρμόζουσες απαντήσεις στα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής.

Δυστυχώς, όμως, κάποιοι αντί να προσλάβουν τα μηνύματα του αντιφασισμού και να τσακίσουν το φίδι πριν καν ξεμυτίσει από το αυγό, επέλεξαν αντίθετα, να προβάλλουν μηντιακά αυτή την συμμορία, να την ξεπλύνουν και να συμβάλλουν στο γιγάντεμα του φασιστικού τέρατος. Ένα πολύ καλό άρθρο γι’ αυτούς που έθρεψαν το τέρας του φασισμού ανέβηκε πρόσφατα στο ιστολόγιο atticavoice.gr. Το άρθρο καταλήγει με την προτροπή «και ας μη ξεχνάμε και τα τοπικά μέσα και τις πρωτοβουλίες τους για την προώθηση των ναζί» χωρίς όμως να επεκτείνεται ειδικότερα σε αυτά τα μέσα. Ένα τέτοιο μέσο λοιπόν, ήταν το δημοφιλές στην τοπική κοινωνία της Ραφήνας, ιστολόγιο rpn. Δεν ήταν φυσικά το μοναδικό τοπικό μέσο που στήριξε την Χρυσή Αυγή, ήταν όμως ένα μέσο που είχε σχετικά ψηλή αναγνωσιμότητα στην ανατολική Αττική και που, όπως θα δείξουμε στη συνέχεια, λειτούργησε τελικά σαν γραφείο τύπου των νεοναζί.

rema260

 

Ερώτηση κατέθεσαν τέσσερεις βουλευτές του ΚΚΕ προς τους Υπουργούς Περιβάλλοντος & Ενέργειας, Υποδομών & Μεταφορών και Εσωτερικών σχετικά με την εγκληματική εγκατάλειψη στην οποία έχει αφεθεί το Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας από τους κύριους αρμόδιους - Δήμο και Περιφέρεια. Ακολουθεί η ερώτηση

 

ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς τους Υπουργούς Περιβάλλοντος & Ενέργειας, Υποδομών & Μεταφορών και Εσωτερικών

 

Θέμα: Για την κατάσταση που επικρατεί στο Μέγα Ρέμα Ραφήνας

Δίκαιη είναι η αγανάκτηση και οι ανησυχίες κατοίκων και φορέων της περιοχής της Ραφήνας, για την κατάσταση που επικρατεί στο Μέγα Ρέμα Ραφήνας. Σκουπίδια, όγκοι μπάζων, κοίτη με ασταθές και μεταβαλλόμενο πλάτος και βάθος, είναι το αποτέλεσμα του μη καθαρισμού του ρέματος εδώ και χρόνια, με  φανερό τον κίνδυνο δημιουργίας πλημμυρικών φαινομένων με την πρώτη ισχυρή νεροποντή.

Ο κίνδυνος πολλαπλασιάζεται αν αναλογιστούμε το μεγάλο αριθμό πυρκαγιών που σημειώθηκαν στις περιοχές από τις οποίες διέρχεται το ρέμα καθώς και τα ρέματα που χύνονται σε αυτό.

Το Μέγα ρέμα της Ραφήνας είναι σήμερα αποδέκτης των επιφανειακών απορροών, μιας τεράστιας λεκάνης απορροής. Σε αυτό καταλήγουν τα ρέματα Καλλιτεχνούπολης, Αγίας Παρασκευής, Σπάτων, Γέρακα, Λεονταρίου, Βακαλόπουλου, ο Βαλανάρης, το Λυκόρεμα. Επιπλέον, στο ρέμα της Ραφήνας έχει εκτραπεί ο άνω ρους του Ποδονίφτη, και καταλήγουν οι απορροές από το αεροδρόμιο και από μεγάλο μέρους της Αττικής Οδού, αλλά και από τα εμπορικά κέντρα Smart Park και McArthur Glen.

xrysh aygh.medium 2

του Αντώνη Λαζαρή

 

Η σημερινή μέρα είναι μία λαμπρή μέρα για τη δημοκρατία. Είναι μία λέξη που όσο και αν προσπαθούν να την εξευτελίσουν αυτή βρίσκει τον τρόπο να αντιστέκεται και να επιβιώνει.

Η σημερινή απόφαση είναι καλή, αλλά το πρόβλημα παραμένει. Ο φασισμός/ναζισμός/φανατισμός είναι «μικρόβιο» μολυσματικό πολύ πιο επικίνδυνο από όσο φαίνεται ακόμα και τώρα. Ο φασισμός δεν νικιέται με μία απόφαση όσο καλή και αν είναι. Ο φασισμός εισχωρεί στο μυαλό και αλλοιώνει τον άνθρωπο.

Ας θυμηθούμε μία από τις πρώτες άθλιες εξορμήσεις της Χρυσής Αυγής. Ήταν εδώ στη Ραφήνα, την παραμονή της γιορτής της Παναγίας της Παντοβασίλισσας. Ήταν ένα άθλιο show που καλύφθηκε από τοπικό κανάλι και τα πλάνα προβλήθηκαν σε όλο τον κόσμο. Άνθρωποι που σήμερα βρίσκονται σε ψηλές θέσεις στον Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου ήταν εκεί δίπλα στους πεσμένους πάγκους και επικροτούσαν τις ενέργειες των μελών του τάγματος εφόδου αναφέροντας πως οι ξένοι δεν είχαν άδεια και για αυτό τους διέλυσαν τους πάγκους.

Όλοι τότε παγώσαμε γιατί καταλάβαμε πως το χειρότερο από όλα ήταν ο φόβος του κόσμου που έκανε ότι δεν έβλεπε. Και οι παπάδες εκαναν ότι δεν έβλεπαν. Και οι άρχοντες της πόλης έκαναν ότι δεν έβλεπαν. Και πολλοί έκαναν ότι δεν έβλεπαν.

Χρειάστηκε να χαθούν άνθρωποι για να ξυπνήσει ο κόσμος. Όμως, ο φασισμός δεν νικήθηκε. Είναι εδώ ανάμεσά μας και μας απειλεί σε κάθε βήμα.

Τώρα τα πράγματα είναι ακόμα πιο επικίνδυνα.....

 

Ας διαβάσουμε όμως το κείμενο από το μακρινό 2012 και ας θυμηθούμε πως ούτε η αστυνομία αντέδρασε, ούτε οι ιερείς της εκκλησίας έξω από την οποία γινόταν το παζάρι αντέδρασαν, αλλά ούτε και οι δημοτικές αρχές της πόλης. Μόνο κάποιοι λίγοι πολίτες βγήκαν την επόμενη ημέρα και προσπαθήσουν να μιλήσουν σε ανθρώπους που ούτε είδαν, ούτε άκουσαν, ούτε τους ένοιαζε τελικά 

 

fest

 

του Αντώνη Λαζαρή

"Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πάντα λίγο πριν την αυγή..."

Αυτό μας είχε πει κάποτε ο Αντώνης ο Σαμαράκης όταν επισκέφτηκε το σχολείο μας στα πλαίσια του 2ου Μαθητικού Φεστιβάλ του 2ου Λυκείου Υμηττού. Ήταν η άνοιξη του Υμηττού, η άνοιξη που έφερνε η μεταπολίτευση, η αύρα του Ανδρέα Λεντάκη. Ήταν τα χρόνια τα καλά, 1983, 1984, 1985 και αυτό που γινόταν τότε στον Υμηττό και στο σχολείο του Υμηττού δεν το ξαναείδα πουθενά αλλού. Και η άνοιξη, βέβαια, του Υμηττού δεν κράτησε για πολύ.
 
Ο Αντώνης ο Σαμαράκης μας επισκέφτηκε στο σχολείο ένα Σάββατο βράδυ του Μάϊου του 1985 ως τιμώμενο πρόσωπο. Μεγάλα αφιερώματα σε δύο σημαντικούς λογοτέχνες και ανθρώπους καμωμένα από μαθητές. Αντώνης Σαμαράκης - Βασίλης Ρώτας, αφιερώματα ζωής σε δύο ανθρώπους που είχαν πολλά να πουν στις ανήσυχες εφηβικές ψυχές του Υμηττού της δεκαετίας του '80. 
 
Σε δυο μέρες θα έχουμε εδώ στη Ραφήνα ένα άλλο Φεστιβάλ. Το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους ΡΑΦΗΝΑΣ 2020. Στον αγαπημένο μας θερινό Κινηματογράφο "ΑΕΛΛΩ". Παρασκευή 25 και Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2020.
 
Σε μια Ραφήνα που πόρρω απέχει από τον Υμηττό των αρχών της δεκαετίας του '80. Εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα. Η περιοχή παραμένει επί μακρόν πολιτιστικά άνυδρη. Ο πολιτισμός δεν ανθίζει πια σε τούτη την μικρή κόγχη της γης. Σημεία των καιρών ...
 
Αλλή η ελπίδα πάντα θα ανθίζει. "Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πάντα λίγο πριν την αυγή ..."
 
Ελάτε την Παρασκευή στο "ΑΕΛΛΩ". Υπάρχουν θέσεις για όσους πραγματικά θέλουν να αποδράσουν από μια πεζή και σκληρή πραγματικότητα όπου ο πολιτισμός έχει περιπέσει στα τάρταρα...
 
Για την ελπίδα...
 

klynn38

Ο δημόσιος λόγος έχει πολλές δυσκολίες. Όχι τόσο δυσκολίες στη σύνταξη ή την εκφορά, όσο στις επιπτώσεις του. Ειδικά όταν αυτός που αρθρώνει δημόσιο λόγο δεν είναι και τόσο ικανός στη δημιουργία και τον χειρισμό του λόγου αυτού ή όταν ο λόγος του εκφράζει τις χειρότερες προθέσεις για την κοινωνία ή τους πιο απαράδεκτους σχεδιασμούς για έναν τόπο. Υπάρχουν και οι περιπτώσεις που ο λόγος δημοσίων προσώπων ή/και, ακόμα χειρότερα, οι πράξεις ή οι ολιγωρίες τους προκαλούν την παρέμβαση της δικαστικής εξουσίας. Τότε ακολουθεί η εξέταση και ο κολασμός των προσώπων αυτών από τη δικαιοσύνη.