blackpanther01

 

Οκτώβριος του 1968, Ολυμπιακοί Αγώνες, Μεξικό. Μόλις πριν από μερικούς μήνες έχει δολοφονηθεί ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ενώ οι «Μαύροι Πάνθηρες», ένα μεγάλο αφροαμερικανικό κίνημα στις ΗΠΑ, με σαφή αντικαπιταλιστικά και αντιρατσιστικά χαρακτηριστικά, συμπληρώνουν ήδη δυο χρόνια ζωής.

Στην κούρσα των 200 μέτρων, ο Αφροαμερικανός Τόμι Σμιθ γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που σπάει το φράγμα των 20 δευτερολέπτων στα 200 μέτρα και τερματίζει με χρόνο 19,82’’. Ακολουθεί ο Αυστραλός Πίτερ Νόρμαν και μετά ο επίσης Αφροαμερικανός Τζον Κάρλος.

Στην τελετή απονομής που ακολουθεί, οι Σμιθ και Κάρλος μπαίνουν στο στάδιο με μαύρες κάλτσες χωρίς παπούτσια, συμβολίζοντας τη φτώχεια στις τάξεις των μαύρων. Μετά την απονομή των μεταλλίων στους αθλητές και ενώ παίζεται ο εθνικός ύμνος των ΗΠΑ, οι δύο μαύροι αθλητές σηκώνουν τις γαντοφορεμένες γροθιές τους και κατεβάζουν το κεφάλι.

Ανάμεσα στους δύο μαύρους αθλητές, στέκεται ο λευκός Αυστραλός Πήτερ Νόρμαν, ο πιο γρήγορος αθλητής στα 200 μέτρα, ακόμη και σήμερα, για την Αυστραλία. Ο Νόρμαν είναι ενήμερος για τις προθέσεις των δύο συναθλητών και παρόλα αυτά δεν φροντίζει να διαχωρίσει τη θέση του. Αντίθετα, συμμετέχει και αυτός με τον τρόπο του. Μπορεί να μη σηκώνει τη γροθιά του όπως οι δύο Αφροαμερικανοί, όμως αποφασίζει να φορέσει τα σύμβολα της OPHR (Olympic Project for Human Rights), μίας οργάνωσης κατά του φυλετικού διαχωρισμού και του ρατσισμού στον αθλητισμό

Οι συνέπειες είναι πολύ βαριές και για τους τρεις αθλητές. Οι Σμιθ και Κάρλος αποβάλλονται από το Ολυμπιακό Χωριό και επιστρέφουν στιγματισμένοι στις ΗΠΑ, τους αφαιρούνται τα μετάλλια και τους απαγορεύεται η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή δηλώνει ότι η πράξη τους είναι κατάφωρη παραβίαση των κανονισμών των Ολυμπιακών Αγώνων. Πρόεδρος της ΔΟΕ είναι ο Αμερικανός , Avery Brundage ο οποίος, τρεις δεκαετίες νωρίτερα ως πρόεδρος της Αμερικανικής Ολυμπιακής Επιτροπής, δεν είχε κανένα πρόβλημα με τους ναζιστικούς χαιρετισμούς των Γερμανών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Η γνωστή υποκρισία των γαλαζοαίματων που διοικούν τον παγκόσμιο αθλητισμό έδειξε για μια ακόμη φορά το πρόσωπό της

 

mpatsoi01

 Όσοι επιμένουν ότι το πρόβλημα είναι φυλετικό και όχι ταξικό, φοβόμαστε ότι χάνουν το στόχο. Η αιτία για όσα συμβαίνουν αυτές τις ημέρες στις ΗΠΑ βρίσκεται στη βαθιά ταξικότητα της κοινωνίας, στην κατασκευή εσωτερικών εχθρών, στις δεξαμενές των σκλάβων και στην εκπαίδευση των αστυνομικών ως μαντρόσκυλα της ταξικής κοινωνίας  

“This is America” έχει τίτλο το συγκλονιστικό βίντεο που κυκλοφορεί. «This is not only America”, θα διορθώναμε εμείς. Όποιος έχει δει από κοντά τις βάρβαρες πρακτικές της ελληνικής αστυνομίας απέναντι σε συλληφθέντες, καταλαβαίνει. Όποιος έχει δει τις στρατιωτικές επιδρομές της αστυνομίας στα Εξάρχεια, όποιος είδε τη βαρβαρότητα της αστυνομίας στην πλατεία της Κυψέλης, όποιος θυμάται την υπόθεση της «ζαρντινιέρας» στη Θεσσαλονίκη ή τη νέα αντίστοιχη φρέσκια υπόθεση στα Σεπόλια, καταλαβαίνει. Οι υπόλοιποι θα το καταλάβουν όταν τη βιώσουν στο κορμί τους
 
«Τhis is not only America”, λοιπόν. Παρόλα αυτά, το βίντεο είναι συγκλονιστικό και ενδεικτικό του πως ασκούν την εξουσία τα "προηγμένα” κράτη πάνω στους πολίτες τους, προκειμένου να τους μετατρέψουν σε "υπηκόους" τους. Νεκρούς ή ζωντανούς
 

Σημείωση: Το βίντεο ζει τη δική του περιπέτεια. Πρώτα "κατέβηκε" από το You Tube γιατί, όπως μας ειδοποίησαν, παραβίαζε τους όρους που έχει θέσει. Έτσι, η βία της αστυνομίας θεωρήθηκε βίαιο περιεχόμενο, ακατάλληλο για θέαση. Μετά από αλληλογραφία με εξηγήσεις ξανανέβηκε. Δεν εγγυώμαστε πως το video θα παραμείνει στη θέση του και γι' αυτό θα χρησιμοποιήσουμε και δέυτερο διαμοιραστή, για τον οποίο θα ενημερώσουμε μόλις παραστεί ανάγκη

rage

Άλλη μια δολοφονία Αφροαμερικανού στις ΗΠΑ από λευκό αστυνομικό και άλλος ένας γύρος εξεγέρσεων ξεκίνησε στη Μινεάπολη. Ένας γύρος διεκδίκησης του αυτονόητου, που δεν είναι τίποτε περισσότερο από την ισότητα μεταξύ των πολιτών μιας χώρας. Μια ισότητα όμως που νομοτελειακά δεν πρόκειται ποτέ να επέλθει, όσο επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας του καπιταλισμού, που του είναι απαραίτητες οι στρατιές των χαμηλά αμειβόμενων, των υποαπασχολούμενων και των ανέργων προκειμένου να έχει πάντα διαθέσιμους σκλάβους που θα εξασφαλίζουν τα κέρδη των αφεντικών.

Πέρα από εξαιρέσεις, οι μαύροι και οι Λατίνοι είναι η μεγάλη δεξαμενή των σκλάβων στις ΗΠΑ και δεν πρόκειται ποτέ να πάψουν να είναι, όσο υπάρχει ο αδηφάγος καπιταλισμός. Ο καπιταλισμός χρειάζεται σκλάβους και είναι πιο βολικό αυτοί οι σκλάβοι να είναι διαφορετικοί από το μέσο όρο, ώστε να μπορούν να θεωρηθούν κατώτεροι και κατά συνέπεια άξιοι της κακής τους μοίρας. Μεμονωμένα άτομα μπορεί να ξεφεύγουν από τις δεξαμενές των σκλάβων, ο κανόνας όμως θα παραμένει.

Κάθε χώρα έχει τις αντίστοιχες δεξαμενές των σκλάβων και όποιος έχει μάτια ανοιχτά, μπορεί να τις δει. Αυτός τουλάχιστον δε θα εκπλαγεί όταν θα δει τους σκλάβους να καίνε και να γκρεμίζουν

Ένα πολύ ιδιαίτερο συγκρότημα είναι οι «Rage Against the Machine”. Το τραγούδι τους "Killing in the name” γράφτηκε το 1992 με αφορμή τον άγριο ξυλοδαρμό του Ρόντι Κινγκ και την τότε αθώωση των αστυνομικών, μια αθώωση που προκάλεσε μεγάλες ταραχές στη μεγαλούπολη της Καλιφόρνια και το θάνατο δεκάδων ανθρώπων. Ο σκληρός ήχος και ο πολιτικός τους στίχος μοιάζει να είναι το ιδανικό soundtrack για τις επερχόμενες εξεγέρσεις των φτωχοδιάβολων 

 

 

usa

 

«Ποιος θα πληρώσει γι΄αυτό;» ρώτησε ο ασθενής τους νοσηλευτές, όταν αυτοί του εξήγησαν πως έπρεπε να μπει στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας και να διασωληνωθεί με αναπνευστήρα. O αναισθησιολόγος Ντέρικ Σμιθ , ο οποίος εργάζεται σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, αποκάλυψε τα τραγικά τελευταία λόγια ενός ασθενούς λίγο πριν πεθάνει. «Ήταν τα τελευταία του  λόγια και δεν θα τα ξεχάσω ποτέ », ανέφερε σε ανάρτησή του στο facebook ο αναισθησιολόγος. «Αυτό που συνέβη ήταν με διαφορά το χειρότερο πράγμα που έχω δει στα 12 χρόνια της εργασίας μου … Αυτή η χώρα είναι αληθινά ένα αποτυχημένο κράτος και είναι τόσο ενοχλητικό να το βλέπεις από πρώτο χέρι»

Αυτή είναι η κατάσταση αυτή τη στιγμή στη ναυαρχίδα του καπιταλισμού, την ισχυρότερη δύναμη του πλανήτη, τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες εμφανίζονται εντελώς ανοχύρωτες και ανίκανες να προστατέψουν το γενικό πληθυσμό τους από την πανδημία του Covid-19. Τριάντα περίπου εκατομμύρια είναι οι ανασφάλιστοι, τη στιγμή που οι ειδικοί δημόσιας υγείας προβλέπουν ότι στις ΗΠΑ εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια άνθρωποι, θα χρειαστούν νοσοκομειακή περίθαλψη για τον Covid-19 στο άμεσο μέλλον. Αυτοί οι άνθρωποι είναι απολύτως ακάλυπτοι. Στις 18 Μαρτίου, ψηφίστηκε νόμος που καλύπτει το κόστος της εξέτασης για τον ιό αλλά δεν αναφέρει τίποτα σχετικά με το κόστος της θεραπείας. Ειδικά αυτοί που θα χρειαστούν Μ.Ε.Θ, θα έχουν να αντιμετωπίσουν τεράστιους λογαριασμούς, άσχετα με το αν και ποια ασφάλεια υγείας έχουν.

Η περίπτωση της Ντάνι Ασκάινι είναι χαρακτηριστική. Όταν στα τέλη Φεβρουαρίου, άρχισε να νιώθει θωρακικό άλγος, δύσπνοια και πονοκέφαλο απευθύνθηκε σε τμήμα επειγόντων περιστατικών στη Βοστώνη. Εκεί, αφού της έγιναν κάποιες εξετάσεις, οι γιατροί  την έστειλαν σπίτι δίνοντάς της κάποια θεραπεία. Τις επόμενες ημέρες, και ενώ η κατάσταση της Ντάνι χειροτέρευε, επισκέφθηκε άλλες δύο φορές το τμήμα επειγόντων, όπου οι γιατροί, αφού την βοήθησαν να καταπολεμήσει τα συμπτώματα της πνευμονίας, την έστειλαν σπίτι για να αναρρώσει.

bergamo

 

"Όταν θα τελειώσει κάποια στιγμή αυτή η σφαγή, κάποιοι θα πρέπει να ντρέπονται γι' αυτά που λένε και τα στοιχεία που δίνουν" .Αναδημοσιεύουμε από την Αυγή μία συνέντευξη του Φραντσέσκο Μακάριο, πρώην αντιδήμαρχου Πολεοδομίας του Μπέργκαμο, υποψήφιου δήμαρχου της λίστας Bergamo in Comune και γραμματέα της τοπικής Κομμουνιστικής Επανίδρυσης. Μια συνέντευξη που ρίχνει φως σε πολλά σκοτεινά σημεία για το τι ακριβώς συνέβη και συμβαίνει στη Βόρεια Ιταλία

 

Γιατί στο Μπέργκαμο υπάρχει τόσο υψηλό ποσοστό κρουσμάτων και θυμάτων;

Από την αρχή έκαναν πολλά λάθη. Στην αρχή σου έκαναν μια γενική εξέταση και εάν νόμιζαν ότι είχες τον κορωνοϊό, σε διασωλήνωναν. Εάν κάποιος πέθαινε στην εντατική, ξέραμε ότι πέθανε από τον ιό. Εδώ και δέκα ημέρες τα πράγματα άλλαξαν. Εάν είσαι άσχημα, ο γιατρός σε αφήνει στο σπίτι σου. Εάν τα καταφέρεις, όλα καλά. Εάν επιδεινωθεί η κατάστασή σου, ο γιατρός σου κάνει την εισαγωγή στο νοσοκομείο. Μόνο εάν σου κάνουν την εισαγωγή, σου κάνουν την κανονική εξέταση για τον κορωνοϊό και είναι σίγουροι. Μόνο τότε πιστοποιούν θανάτους από τον κορωνοϊό.

Στην περιοχή που ζω, και τη γνωρίζεις πολύ καλά, είμαστε χίλιοι κάτοικοι. Σε μία εβδομάδα πέθαναν έξι. Κανείς δεν είχε κάνει το τεστ για τον κορωνοϊό, με αποτέλεσμα επισήμως κανένας από αυτούς να μην έχει πεθάνει από τον κορωνοϊό. Στα πιστοποιητικά έγραψαν ότι οι τρεις πέθαναν από ανακοπή και οι άλλοι τρεις από πνευμονία.

cuba2

Επέτειος της 25ης Μαρτίου σήμερα και αναρωτιόμαστε τι σημαίνει εθνική υπερηφάνεια. Προσπαθώντας να σκεφτούμε έναν ορισμό, καταλήξαμε πως εθνική υπερηφάνεια είναι η υπερηφάνεια που νιώθει κάποιος για κατορθώματα που έκαναν κάποιοι άλλοι - που έτυχε να γεννηθούν στον ίδιο τόπο με τον εθνικά υπερήφανο - πριν από δεκάδες, εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια και που είναι εξαιρετικά αμφίβολο εάν ο μέσος εθνικά υπερήφανος άνθρωπος μπορεί να τα επαναλάβει εάν χρειαστεί

Αυτού του είδους η υπερηφάνεια, πέρα από το ότι είναι άτοπη, αποκοιμίζει ένα λαό κάνοντάς τον να νομίζει πως μπορεί να επιβιώνει για πάντα από τα γραμμάτια των προγόνων του. Αν ένας λαός αξίζει να είναι υπερήφανος, φαίνεται από το παρόν του. Φαίνεται από το είδος της κοινωνίας που έχει οικοδομήσει, φαίνεται από τη χρησιμότητά του στην υπόλοιπη ανθρωπότητα. 

Μια τέτοια χώρα που δικαιούται να νιώθει υπερηφάνεια για το παρόν της και που συχνά-πυκνά τραβάει πάνω της τα μάτια όλου του κόσμου, είναι η Κούβα. Μια χώρα με πληθυσμό σαν το δικό μας, που ασφυκτιά από τον οικονομικό αποκλεισμό που της έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ επειδή έχει επιλέξει έναν δικό της υπερήφανο δρόμο. Μια χώρα όμως, που όχι μόνο κατορθώνει να στέκεται στα πόδια της πολύ καλύτερα από όλες τις γειτονικές της χώρες, αλλά που πολλές φορές έχει κερδίσει το θαυμασμό ακόμη και όσων την εχθρεύονται.

Μια χώρα που κατόρθωσε μέσα σε αντίξοες συνθήκες να αναπτύξει ένα πολύ υψηλό επίπεδο ιατρικής επιστήμης. Σήμερα, η Κούβα διαθέτει 70.000 γιατρούς, έναντι 50.000 που διαθέτει ολόκληρη η Αφρικανική ήπειρος. Εξάγει ιατρικές και βιοτεχνολογικές υπηρεσίες σε 65 χώρες, άλλοτε δωρεάν και άλλοτε με αντάλλαγμα, όπως στην περίπτωση της Βενεζουέλας, από την οποία παίρνει πετρέλαιο σε φτηνές τιμές. (βλέπε εδώ). Είναι χαρακτηριστικό πως ένα από τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του κορωνοϊού είναι ένα κουβανικό αντιικό φάρμακο (Interferón alfa 2B – IFNrec ) που παράγεται στην περιοχή Jilin της Κίνας το Κινεζο-κουβανικό εργοστάσιο παρασκευής φαρμάκων Changheber 

assange

 

Αύριο ξεκινά στο Λονδίνο η δίκη του Αυστραλού δημοσιογράφου Julian Assange, ο οποίος κινδυνεύει να καταδικαστεί σε 175 χρόνια φυλάκισης εάν εκδοθεί στις ΗΠΑ, κατηγορούμενος για δημοσίευση και παροχή πληροφοριών στους δημοσιογράφους και συνωμοσία και παραβίαση του νόμου για κατασκοπεία, επειδή το 2010 δημοσιοποίησε μέσω των Wikileaks 250.000 διπλωματικά τηλεγραφήματα και 500.000 απόρρητα έγγραφα για τη δράση του αμερικανικού στρατού στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Στα έγγραφα αυτά γίνεται αναφορά κάθε επίθεσης και θανάτου, ενώ αποκαλύπτονται 15.000 θάνατοι που είχαν κρατηθεί μυστικοί.

Αυτό, βέβαια, δεν ήταν το μοναδικό χτύπημα του Αυστραλού ακτιβιστή δημοσιογράφου και ιδρυτή των Wikileaks. Ακολούθησαν και άλλες πολλές αποκαλύψεις που έκαναν κυβερνήσεις και ηγέτες χωρών να χάσουν τον ύπνο τους. Έπρεπε, λοιπόν, με κάθε θυσία να σωπάσει. Αυτή τη στιγμή ο Julian Assange βρίσκεται στις βρετανικές φυλακές έχοντας καταδικαστεί σε φυλάκιση 50 εβδομάδων για παραβίαση των περιοριστικών του όρων όσο βρισκόταν στη Μεγάλη Βρετανία, ενώ αντιμετωπίζει και το ενδεχόμενο έκδοσης στις ΗΠΑ για κατασκοπεία. Από τις βρετανικές φυλακές, στις 13 Μαϊου, στέλνει επιστολή στο Βρετανό δημοσιογράφο Γκόρντον Ντίμακ, στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρει πως του έχουν στερήσει το δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του  

« … είμαι απομονωμένος χωρίς  καμία δυνατότητα να προετοιμάσω την υπεράσπιση μου. Χωρίς λάπτοπ, χωρίς Ίντερνετ, χωρίς υπολογιστή, χωρίς βιβλιοθήκη έως τώρα. Ακόμα και να μου επιτραπεί όμως, θα είναι για μισή ώρα μαζί με όλους τους άλλους, μια φορά την εβδομάδα. Και στην άλλη πλευρά βρίσκεται μία υπερδύναμη που προετοιμάζεται για αυτό για εννιά χρόνια, έχοντας στη διάθεση της εκατοντάδες ανθρώπους και αναρίθμητα εκατομμύρια να ξοδέψει στην υπόθεση…