27 του Φλεβάρη 1933, ώρα 9 μ.μ. Εκδηλώνεται πυρκαγιά στο Ράιχσταγκ, το κτήριο του Γερμανικού  Κοινοβουλίου. «Συμπτωματικά» εκείνο το βράδυ ο επιθεωρητής του κτιρίου, μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, άφησε όλους τους υπαλλήλους, που είχαν υπηρεσία, να φύγουν νωρίτερα. Οι δράστες, είναι ολοφάνερο, έπρεπε να μπορούν να εισδύσουν ανενόχλητοι από έναν υπόγειο διάδρομο, που βρισκόταν στο σπίτι του προέδρου της Βουλής (Γκέρινγκ), και να μείνουν ασύλληπτοι.

«Συμπτωματικά» και πάλι, ακριβώς εκείνη την ημέρα  ο Χίτλερ, ο Γκαίμπελς και ο Γκέρινγκ έμειναν στο Βερολίνο, αν και ο εκλογικός αγώνας βρισκόταν στο αποκορύφωμά του. Δεν πήραν μέρος εκείνη τη βραδιά σε καμιά προεκλογική συγκέντρωση, προφανώς για να μπορούν να δώσουν αμέσως από τον τόπο της πυρκαγιάς, το σύνθημα για το κυνηγητό των κομμουνιστών και των σοσιαλδημοκρατών. Ο Χίτλερ, μάλιστα, δεν περίμενε τα αποτελέσματα της ανάκρισης του μισότυφλου Ολλανδού Βαν ντερ Λούμπε, που συνελήφθη στο Ράιχσταγκ, και δήλωσε πριν την έναρξη του πογκρόμ που ακολούθησε: «Αυτό είναι ένα σημάδι απ' το θεό. Κανείς δε θα μας εμποδίσει να εξαφανίσουμε τους κομμουνιστές, με σιδερένια γροθιά».

Σημάδι από τον Θεό ονόμασε και ο ανεκδιήγητος Αμβρόσιος, πριν από λίγες ημέρες, τις πυρκαγιές της Αττικής που κατέστρεψαν -ανισοβαρώς είναι η αλήθεια- τόσο την Δυτική, όσο και την Ανατολική  Αττική. Άνισα κατανεμήθηκαν και οι ανθρώπινες απώλειες στις δύο πυρκαγιές της Αττικής. 100 νεκροί στην Ανατολή, κανείς στην Δύση. Αυτό δεν ήταν θεϊκό σημάδι αλλά απλά εμπειρία, γνώση και ικανότητα των ιθυνόντων στη Δύση, ασχετοσύνη και ανικανότητα των ιθυνόντων στην ανατολή και την περιφέρεια.  Αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία

Πυρκαγιές – θεϊκά σημάδια λοιπόν, σύμφωνα με δύο πρόσωπα που δεν διαφέρουν σχεδόν καθόλου μεταξύ τους, στο  όραμα τους για τον κόσμο. Εκεί θα μπορούσε να πει κανείς πως εξαντλούνται οι ομοιότητες μεταξύ των γεγονότων, αν δεν μπαίναμε στον πειρασμό να τα αξιολογήσουμε ως αφετηριακά γεγονότα. Ως αφετηρίες εξελίξεων οι οποίες, όπως αποδείχθηκε στην πρώτη περίπτωση, είχαν τραγικές συνέπειες για έναν λαό. Τραγικές συνέπειες για έναν λαό αρχικά και για τον κόσμο αργότερα, αλλά  εκεί τα γεγονότα αποσυνδέονται πλέον.

Φυσικά και δεν έχουν καμία σχέση η τρομερή προβοκάτσια που ανέβασε τους ναζί στην εξουσία στη Γερμανία του 1933 και οι καταστροφικές πυρκαγιές της Αττικής.  Το Ράιχσταγκ κάηκε σαν προβοκάτσια που θα έστρεφε την κοινή γνώμη εκεί που ήθελαν οι ναζί, οι πραγματικοί εμπρηστές του Ράιχσταγκ δηλαδή. Στην περίπτωση της Αττικής Τραγωδίας, οι πυρκαγιές μπορεί να ξέσπασαν από αμέλεια* ή από εμπρησμό αλλά δεν ήταν μέρος ενός οργανωμένου σχεδίου. Ο πρωθυπουργός της χώρας βέβαια, από την πρώτη στιγμή αναρωτιόταν για τις εστίες ανάφλεξης, τους χρόνους και την γεωγραφική τους κατανομή. Αναρωτιόταν με έναν τρόπο που εμφύτευε στον νου του ακροατή του μία σοβαρή αμφιβολία περί του τυχαίου της ανάφλεξης. Είναι τουλάχιστον επιπόλαιο το να ισχυριστεί κανείς πως οι πυρκαγιές ξεκίνησαν με πρόθεση και στόχο την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης. Βέβαια όπως εξελίχθηκαν οι πυρκαγιές, λόγω της μη ετοιμότητας και της ανικανότητας της αυτοδιοίκησης και των δύο βαθμών, αλλά και της κεντρικής κυβέρνησης, επιτεύχθηκαν  πολύ περισσότερα από ότι θα ήθελε να πετύχει ο επίδοξος αποσταθεροποιητής – εμπρηστής.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός λοιπόν, καταλαβαίνοντας, έστω και όψιμα πως για να μιλήσει για προβοκάτσια θα πρέπει να έχει σοβαρότερες ενδείξεις, αν όχι αποδείξεις. Όμως η όλη φιλολογία περί προβοκάτσιας, μπορεί να είναι άστοχη στην περίπτωση της επίκλησης απειλών προς την κυβέρνηση αλλά αν την αντιστρέψουμε ίσως και να εντοπίσουμε ψήγματα κρυμμένης αλήθειας, ενδείξεις της έλλειψης συνείδησης των κυβερνώντων και των παρατρεχάμενων τους.

Τι θα έλεγε η κυβέρνηση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός αν του εξέφραζε κάποιος την απορία του, γιατί τώρα μετά από καταστροφικές πυρκαγιές στην Αττική, πυρκαγιές που μείωσαν φυσικό περιβάλλον από έναν τόπο που ήδη είναι υποβαθμισμένος, προχωράει με γοργούς ρυθμούς τις πολεοδομήσεις δασών και δασικών εκτάσεων;

Γιατί ενώ προσποιείται τον άτεγκτο και αδέκαστο, που θα γκρεμίσει τα αυθαίρετα που «φταίνε για όλα», επιλέγει μία κατηγορία αυθαιρέτων μέσα σε δάση, που τα ονόμασαν οι δικοί του λεξιπλάστες, με την πασοκική τους έμπνευση  «οικιστικές πυκνώσεις» και τα γλιτώνει από κατεδάφιση;

Κατεδαφίζει μέσα σε δρυμούς και σε παραλίες, θεωρώντας σημαντικότερη και περισσότερο αξιόποινη την ανέγερση αυθαιρέτων εκεί, παρά στα υπόλοιπα δάση και τις δασικές εκτάσεις της Αττικής και όπου αλλού. Τους ισχυρισμούς αυτούς δεν τους στηρίζει καμία επιστήμη. Ούτε η νομική επιστήμη αλλά ούτε  καμία άλλη επιστήμη που να ασχολείται με το φυσικό περιβάλλον, Τι είναι αυτό που καθιστά ένα αυθαίρετο σε έναν δρυμό, περισσότερο αυθαίρετο από το αυθαίρετο που βρίσκεται στο δάσος στα Περιβολάκια Ραφήνας π.χ.;  Δεν υπάρχει κάποιο κριτήριο αναλογικότητας.

Πως επιτρέπει στους υπουργούς του να περιφέρονται και να  «κερνάνε σχέδια πόλης» σε δάση (εκεί που εντοπίζονται οι οικιστικές πυκνώσεις) ανερυθρίαστα και δίχως ίχνος ντροπής, την ώρα που καταστρατηγούν το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας και του λαού που πρέπει να υπηρετούν;

Πρώτη φορά κυβέρνηση του επί χρόνια καμένου κράτους, στο όνομα της ασφάλειας και του ρεαλισμού εμφανίζεται ως ο αποτελεσματικότερος  δασοφάγος καταπατητής. Καταπατητής γης, δάσους, νόμων και πάνω απ’ όλα, καταπατητής του μέλλοντος, που το καταπατά και το ρευστοποιεί για να εισπράξει ψήφους στην πιο δύσκολη συγκυρία για τα κυβερνώντα κόμματα.

Σίγουρα η κυβέρνηση αυτή, των μνημονίων και της ανομολόγητης δυστυχίας,  δεν θα μπορούσε να τα κάνει αυτά αν δεν άρπαζε την ευκαιρία που της έδωσαν οι καταστροφικές πυρκαγιές. Εκεί που χάθηκαν 100 ζωές και κάηκαν συνολικά 70.000 στρέμματα δάσους, η κυβέρνηση είδε τη μεγάλη ευκαιρία για την παράκαμψη ή την κατάργηση της τελευταίας και ισχνότατης, δασοπροστατευτικής νομοθεσίας, του ελαχίστου αναχώματος μπροστά στις ορέξεις των λύκων της γης. Σαν γνήσιοι νεοφιλελεύθεροι, εκεί που πέθαναν 100 άνθρωποι, εκεί που καταστράφηκαν ζωές, εκεί που σκόρπισε η απέραντη θλίψη, εκεί βρήκε την ευκαιρία. Βρήκε το  διαμάντι της που αξίζει μία νέα θητία ενδεχομένως, μέσα στο κάρβουνο της καμένης  ζωής.

Ήταν ένα βολικό ελληνικό Ράιχσταγκ που διευκόλυνε τον ηθικό και πολιτικό κατήφορο μας και τον οριστικό αφανισμό και των τελευταίων δασών που κάλυπταν, έστω και μερικώς, το φαιό μας νταμάρι.

 

_______________________________________

*Οι δασικές πυρκαγιές δεν προκύπτουν ποτέ από απλή αμέλεια. Προκύπτουν από εγκληματική αμέλεια που ποιοτικά εν διαφέρει από την εγκληματική πρόθεση